சுதந்திரப் போராட்டம் ஒரு பெரும் அலை போலத் தேசமெங்கும் பரவிக்கொண்டிருந்த காலம் அது. மக்கள் அனைவரும் தங்கள் உரிமைகளுக்காகப் போராடி வந்தனர். அந்தப் போராட்டத்திற்குத் தேவையான நிதி மற்றும் ஆதரவைச் சேகரிக்கப் பல தலைவர்கள் நாடு முழுவதும் பயணம் செய்து வந்தனர்.
ஒருமுறை, ஒரு பெரிய தலைவர் ஒரு கிராமத்திற்குச் சென்றார். அந்த ஊரில் அன்பும் மரியாதையும் மிகுந்த ஒரு பெண்மணி இருந்தார். அவர் ஒரு சிறந்த கலைஞர் மற்றும் சமூகப் பணியாளர். அந்தத் தலைவர் அந்த ஊருக்கு வந்த செய்தி கேட்டு, அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.
தலைவர் அந்தப் பெண்ணின் இல்லத்திற்கு விருந்தினராகச் சென்றார். அங்குள்ள மக்கள் அனைவரும் அவரைத் தலைவணங்கி வரவேற்றனர். அந்தப் பெண்மணி, மிகுந்த பக்தியுடனும் அன்புடனும் அவருக்கு ஒரு அழகான வெள்ளித் தட்டில் அறுசுவை உணவைப் பரிமாறினார். தலைவர் அந்த உணவை மிகவும் ரசித்து உண்டு முடித்தார்.
உணவு முடிந்ததும், அந்தப் பெண்மணி மெதுவாகக் கேட்டார், "ஐயா, உங்களுக்குத் தேவையான அனைத்தும் போதுமானதா?"
தலைவர் புன்னகையுடன், "உணவு மிகச் சிறப்பாக இருந்தது. ஆனால், இந்தத் தட்டு மட்டும் ஏன் இவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது?" என்று கேட்டார்.
அவர் அந்தத் தட்டைப் பார்த்த விதத்தைப் பார்த்து, அந்தப் பெண்மணி சற்றுத் தயங்கினார். அப்போது தலைவர் ஒரு யோசனை செய்தார். அவர் அந்தத் தட்டை அங்கிருந்த மக்களிடம் காட்டினார். "இந்தத் தட்டு மிகவும் அழகானது, அதேபோல இது அன்பின் அடையாளமும் கூட. இது யாருக்குப் பிடிக்கும்?" என்று கேட்டார்.
அங்கு கூடியிருந்த மக்கள் அந்தத் தட்டின் அழகையும், அந்தத் தலைவரின் நோக்கத்தையும் புரிந்து கொண்டனர். அவர்கள் அந்தத் தட்டை ஏலம் விடத் தொடங்கினர். மக்கள் தங்கள் வசதிக்கு ஏற்பப் பணத்தைக் கொடுத்தனர். இறுதியில், அந்தத் தட்டு ஒரு பெரிய தொகைக்கு ஏலம் விடப்பட்டது.
அந்தப் பெண்மணி அதிர்ச்சியடைந்தாலும், அந்தப் பணம் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படப் போகிறது என்பதை உணர்ந்ததும் அவர் கண்கள் கலங்கின. தலைவர் அந்தத் தட்டைத் தட்டில் இருந்து எடுத்து, அந்தப் பணத்தை மக்களின் முன்னேற்றத்திற்காக அர்ப்பணித்தார். ஒரு சிறிய அன்பான செயல், ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்குத் தொடக்கமாக அமைந்தது.
பாடம்
நாம் செய்யும் சிறிய நற்செயல்கள் கூட பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்கும் வலிமை கொண்டவை.
