ஒரு அழகான பண்ணையில் இரண்டு கோழிகள் வாழ்ந்து வந்தன. ஒன்று 'வீரன்' என்ற பெயருடைய வலிமையான கோழி, மற்றொன்று 'சிறுவன்' என்ற பெயருடைய சிறிய கோழி. வீரன் தனது பலத்தைப் பற்றி மிகவும் பெருமைப்பட்டான். அது எப்போதும் சிறுவனைத் துன்புறுத்துவதையே வேலையாகக் கொண்டிருந்தது.
ஒரு காலை வேளையில், சிறுவன் தரையில் விழுந்து கிடந்த தானியங்களைத் தேடி நிதானமாகத் தின்று கொண்டிருந்தான். இதைப் பார்த்த வீரன், "ஏய் சிறியவனே! இங்கிருந்து ஓடிவிடு, இது உனக்கான இடம் இல்லை!" என்று கத்திக்கொண்டே சிறுவனைத் துரத்தியது. சிறுவன் அமைதியாக அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றான்.
சிறுவன் அமைதியாகச் சென்றதைக் கண்டு வீரன் இன்னும் ஆவேசமடைந்தது. தான் எவ்வளவு பெரியவன் என்பதைக் காட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், பண்ணையின் உயரமான தடுப்புச் சுவரில் ஏறி நின்று உரத்த குரலில் கூவத் தொடங்கியது. அதன் சத்தம் அந்தப் பகுதியே அதிரும்படி இருந்தது.
ஆனால், அந்தச் சத்தம் ஒரு ஆபத்தை அழைத்தது. அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய ஆலமரத்தில் ஒரு பருந்து அமர்ந்திருந்தது. அந்தப் பருந்து எப்போதும் பண்ணைக்குள் நுழையத் தயங்கியது, ஏனெனில் அங்கு ஒரு பெரிய நாய் காவல் இருந்தது. ஆனால், இன்று அந்தத் தடுப்புச் சுவரில் உயரமாக நின்று கூவும் வீரனைப் பார்த்ததும், பருந்துக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது.
பருந்து மின்னல் வேகத்தில் கீழே இறங்கி வந்து, தடுப்புச் சுவரில் இருந்த வீரனைத் தன் கால்களால் பிடித்துக் கொண்டு மேலே பறந்து சென்றது. கீழே இருந்த சிறுவன் பயந்து போய் பார்த்தான். வீரன் இப்போது உயரத்தில் பறந்து செல்வதை உணர்ந்து, தனது தற்பெருமைக்காகத் தான் ஒரு பெரிய ஆபத்தில் சிக்கிவிட்டதை எண்ணி வருந்தியது.
தன்னுடைய பலத்தை வைத்து மற்றவர்களைத் துன்புறுத்தினால், அதைவிடப் பெரிய பலம் கொண்டவர்கள் உலகில் இருப்பார்கள் என்பதை வீரன் அந்தத் தருணத்தில் உணர்ந்தது.
பாடம்
தற்பெருமை ஆபத்திற்கு வழிவகுக்கும்; மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
