ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற புத்திசாலி காகம் வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் எப்போதும் மிகவும் சுறுசுறுப்பானது; மழைக்காலம் வரும்முன் தானியங்களைச் சேமித்து வைப்பதில் அதற்குத் தனி ஆர்வம் உண்டு. ஒரு நாள், காட்டின் ஓரத்தில் ஒரு மனிதன் விட்டுச் சென்ற ஒரு மின்னும் கருவியைக் கண்டது. அது ஒரு சிறிய கைபேசி.
கரிகாலன் அதைத் தன் கூட்டிற்கு எடுத்துச் சென்றது. திடீரென்று அந்தத் திரையில் வண்ணமயமான பறவைகள் ஆடும் வீடியோக்கள் தோன்றின. அந்த ஒளி மற்றும் சத்தத்தைக் கண்டு காகம் வியந்து போனது. அந்தத் திரை தரும் வெளிச்சம் காகத்தின் குளிர்ந்த காலையில் இதமாக இருந்தது. அது ஒரு வீடியோவைப் பார்த்தது, அடுத்த வீடியோவைப் பார்த்தது... ஒரு வீடியோவின் பின் மற்றொன்று எனத் தொடர்ந்தது.
மெல்ல மெல்ல கரிகாலன் தன் வேலையை மறந்தது. தானியங்களைச் சேமிக்க வேண்டிய அவசரத்தையும், உணவு தேடிச் செல்லும் கடமையையும் அது மறந்துவிட்டது. நாள் முழுவதும் அந்தத் திரையையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கக் காடு எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது என்பதைக்கூட அது கவனிக்கவில்லை.
மூன்று நாட்கள் கடந்தன. திடீரென்று அந்தத் திரை இருண்டு போனது. பேட்டரி தீர்ந்துவிட்டது! அப்போதுதான் கரிகாலனுக்குப் பயங்கரமான பசி எடுத்தது. தான் சேமித்து வைத்திருந்த தானியங்கள் தீர்ந்துவிட்டன, புதிய உணவைத் தேட வெளியே பறக்கக்கூடத் தெம்பு இல்லை. அந்த மாயப் பெட்டி தனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதாக நினைத்தது, ஆனால் உண்மையில் அது நேரத்தையும் ஆற்றலையும் திருடிவிட்டது என்பதை கரிகாலன் உணர்ந்தது.
தவறுகளைத் திருத்த நினைத்த காகம், ஒரு புதிய முடிவெடுத்தது. இப்போது அந்தப் பூங்காவிற்கு வரும் குழந்தைகள் அந்தத் திரையைப் பார்க்க முயற்சித்தால், கரிகாலன் சத்தமாக 'கா கா' என்று கத்தி அவர்களைத் திசைதிருப்பும். குழந்தைகள் திரையைப் பார்ப்பதற்குப் பதில், மரங்களில் ஏறி விளையாடவும், இயற்கையை ரசிக்கவும் காகம் வழிவகை செய்தது.
பாடம்
தேவையற்ற பொழுதுபோக்குகள் நம் கடமையையும் நேரத்தையும் அழித்துவிடும்.
