ஒரு அழகான மாலை நேரத்தில், கவின் என்ற சிறுவன் தன் தந்தையுடன் ஒரு பெரிய வானூர்தியில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தான். ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்த கவின், மேகங்களுக்கு மேலே பறந்து கொண்டிருந்த அந்த விமானத்தைப் பார்த்து வியந்து போனான்.
அப்போது அவனது தந்தை, ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் தலைவரான ஒரு முதியவரைப் பார்த்தார். அந்த முதியவர் மிகவும் அமைதியாகவும், கனிவாகவும் இருந்தார். கவின் ஆர்வத்துடன் கேட்டான், "தாத்தா, நீங்கள் ஏற்கனவே பல சாதனைகளைச் செய்துவிட்டீர்கள், நிறையப் புகழும் பெயரும் பெற்றுவிட்டீர்கள். அப்படியிருக்கையில், இன்னும் ஏன் இவ்வளவு கடினமாக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு ஓய்வு இல்லையா?"
அந்த முதியவர் புன்னகைத்துவிட்டு, கவினின் கவனத்தை ஜன்னல் பக்கம் திருப்பினார். "கவின், அந்த விமானத்தை கவனிப்பாயா? இந்த உயரத்திற்குச் செல்ல அதன் இயந்திரங்கள் எவ்வளவு வேகமாகச் சுழன்றன பார்! ஆனால், இப்போது நாம் உயரத்தில் பறந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதற்காக அந்த இயந்திரங்கள் நின்றுவிட்டதா?"
கவின் தலையசைத்தான். "இல்லை தாத்தா, அவை இன்னும் சத்தத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன."
"சரியாகச் சொன்னாய்," என்றார் அவர். "நாம் ஒரு இலக்கை அடைய கடினமாக உழைக்கிறோம். ஆனால் அந்த இலக்கை அடைந்தவுடன், உழைப்பைக் குறைத்துவிட்டால் நாம் கீழே விழுந்துவிடுவோம். நாம் உயரத்தில் நிலைத்திருக்கவும், இன்னும் முன்னேறிச் செல்லவும், அந்தப் பழைய இயந்திரங்களுடன் சேர்ந்து புதிய உழைப்பையும், புதிய சிந்தனைகளையும் தொடர்ந்து இயக்க வேண்டும். ஒரு விமானம் முன்னோக்கிச் செல்லத் தேவையான சக்தியைத் தொடர்ந்து கொடுப்பதைப் போல, நாமும் நம் முன்னேற்றத்திற்காகத் தொடர்ந்து உழைக்க வேண்டும்."
கவின் அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு வியந்து போனான். ஒரு இலக்கை அடைவது என்பது முடிவல்ல, அது ஒரு புதிய தொடக்கம் என்பதை அவன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.
பாடம்
வெற்றி என்பது ஒரு இலக்கை அடைவது மட்டுமல்ல, அந்த உயரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளத் தொடர்ந்து உழைப்பதே ஆகும்.
