ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தின் ஓரத்தில் ஒரு பெரிய காடு இருந்தது. அந்த கிராமத்தில் சோமு என்ற தச்சர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மரத்தினால் அழகான பொம்மைகளையும் நாற்காலிகளையும் செய்து வருவார். ஒரு நாள் மாலை, சோமு தனது வேலையை முடித்துவிட்டு, பயன்படுத்திய கைக்கத்தியையும் ஒரு மரத் துண்டையும் வீட்டுத் திண்ணையிலேயே வைத்துவிட்டு தூங்கச் சென்றார்.
அப்போது, அந்தத் திண்ணைக்கு அருகில் இருந்த புதரில் இருந்து ஒரு காட்டுப் பாம்பு மெதுவாக ஊர்ந்து வந்தது. அந்தப் பாம்பிற்கு மிகுந்த கோபம் மற்றும் ஆக்ரோஷம் அதிகம். அது மெல்ல நகர்ந்து வரும்போது, திண்ணையில் கிடந்த மரத் துண்டின் நுனியில் ஒரு சிறிய இரும்புத் துண்டு மின்னியதைக் கண்டது. அது ஒரு விலங்கின் காது போலத் தோன்றியது.
பாம்பு தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், அந்த இரும்புத் துண்டை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்து கடித்தது. ஆனால், அது ஒரு விலங்கின் காது அல்ல; அது சோமு பயன்படுத்திய கூர்மையான கைக்கத்தி! அந்தத் தாக்குதலில் பாம்பின் வாய் மற்றும் தலைப் பகுதியில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டது. வலியால் துடித்த பாம்பு, தான் செய்த தவறை உணரும் முன்பே, அந்தத் திண்ணையிலேயே உயிர் விட்டது. அறியாமையும் தேவையற்ற ஆக்ரோஷமும் ஒரு உயிரையே பறித்துவிடும் என்பதை அந்தத் தச்சரின் வீட்டுத் திண்ணை உணர்த்தியது.
பாடம்
அறியாமையுடன் செயல்படுவது அல்லது தேவையற்ற கோபம் ஆபத்தில் முடியும்.
