ஒரு அழகான கிராமத்தில், ஒரு தாய் நாய் தனது ஆறு குட்டி நாய்களுடன் வசித்து வந்தது. அவர்கள் வசிக்கும் இடம் ஒரு பழைய பாழடைந்த கிணற்றுக்கு மிக அருகில் இருந்தது. அந்த கிணறு மிகவும் ஆழமானது மற்றும் ஆபத்தானது என்பதால், 'எந்த நேரத்திலும் கிணற்றுப் பக்கம் செல்ல வேண்டாம்' என்று தாய் நாய் தன் குட்டிகளுக்குத் தொடர்ந்து அறிவுறுத்தி வந்தது.
ஐந்து குட்டி நாய்களும் அம்மாவின் பேச்சைக் கேட்டு மிகவும் சமத்தாக விளையாடி வந்தன. ஆனால், குட்டி நாய்களில் 'மணி' என்ற ஒரு நாய்க்குட்டி மட்டும் மிகவும் சுட்டிப்பயணம் செய்ய விரும்பியது. ஒரு நாள் மதிய வேளையில், மற்ற குட்டிகள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, மணியின் curiosity அவளை கிணற்றுப் பக்கம் இழுத்தது. 'அந்தக் கிணற்றுக்குள் உண்மையில் என்ன இருக்கிறது?' என்று அவள் நினைத்தாள்.
மெதுவாக, சத்தமில்லாமல் கிணற்றின் விளிம்பிற்குச் சென்ற மணி, உள்ளே எட்டிப் பார்த்தது. கிணற்றுத் தண்ணீரின் தெளிவான பரப்பில், ஒரு நாய் குட்டி தனக்கு எதிரே நிற்பதைக் கண்டாள். தண்ணீருக்குள் இருக்கும் அந்த நாய் குட்டி மிகவும் கோபமாகவும், பயமாகவும் தெரிந்தது. மணி பயந்துபோய், 'இந்த நாய் என்னைத் தாக்கப் போகிறதே!' என்று நினைத்து, அந்த நையைத் தாக்கத் துடித்தாள். ஆனால், அந்த நாய் குட்டியும் மணியைப் போலவே பயந்து போயிருந்தது.
தண்ணீரில் தெரிந்த அந்த நிழலைத் தாக்க முயன்று தடுமாறிய மணி, நிலைதடுமாறி கிணற்றுக்குள் விழுந்துவிட்டாள். தண்ணீருக்குள் விழுந்தவுடன், தான் பார்த்தது வேறொரு நாய் அல்ல, அது தனது சொந்த நிழல் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். மணி பயந்துபோய் உதவிக்காகக் கத்தினாள். அதிர்ஷ்டவசமாக, மணியின் சத்தத்தைக் கேட்டுத் தாய் நாயும் மற்ற குட்டிகளும் ஓடி வந்தனர். தாய் நாய் தனது திறமையால் மணியைத் தண்ணீரில் இருந்து பத்திரமாக வெளியே எடுத்தது. மணி தனது தவறை உணர்ந்து, இனி எப்போதும் பெரியவர்களின் பேச்சைக் கேட்பதாகக் கண்ணீருடன் உறுதியளித்தாள்.
பாடம்
பெரியவர்களின் அறிவுரையை மீறினால் ஆபத்து நிச்சயம்.
