பெரிய நகரத்தின் புகழ்பெற்ற ஓவியர் கதிர், எங்கு சென்றாலும் மக்கள் அவரைச் சூழ்ந்து நின்று கைபேசியில் புகைப்படம் எடுப்பார்கள். அவரது புகழ் அவருக்குப் பெரும் கௌரவத்தைத் தந்தாலும், அந்தத் தொடர் கவனமும் ஒருவித சோர்வைத் தந்தது. ஒருமுறை, ஒரு நீண்ட பயணத்தின் போது, அவர் ஒரு ரயிலில் அமர்ந்து பயணித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அவருக்கு அருகில் ஒரு முதியவர் அமர்ந்திருந்தார். அவர் மிகவும் எளிமையான பருத்திச் சட்டையை அணிந்திருந்தார். அவர் பார்ப்பதற்கு ஒரு சாதாரண ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியரைப் போலவே இருந்தார். கதிர் தனது புகழைப் பற்றிப் பேசத் துடித்தார், ஆனால் அந்த முதியவர் மட்டும் கவனிப்பதே இல்லை. அவர் தனது தேநீரை நிதானமாக அருந்திக் கொண்டிருந்தார், பிறகு ஒரு பழைய புத்தகத்தில் மூழ்கிப் போனார். ஜன்னலுக்கு வெளியே செல்லும் பச்சை வயல்வெளிகளை ரசிப்பதிலேயே அவர் மும்முரமாக இருந்தார்.
'மன்னிக்கவும், நான் கதிர், இந்த நாட்டின் மிகச்சிறந்த ஓவியர்களில் ஒருவன்,' என்று கதிர் பெருமையுடன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். அந்த முதியவர் மெதுவாகத் திரும்பி, புன்னகையுடன், 'உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி கதிர். நான் விஸ்வநாதன்,' என்று கூறிவிட்டு மீண்டும் தனது புத்தகத்திற்குத் திரும்பினார்.
சிறிது நேரத்தில், அந்தப் புத்தகத்தின் அட்டையில் இருந்த பெயரைக் கண்ட கதிர் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். அது நாட்டின் மிகப்பெரிய தொழிற்சாலைகளுக்குச் சொந்தக்காரரான விஸ்வநாதன் என்பவரின் வாழ்க்கை வரலாறு! உலகமே வியக்கும் ஒரு பெரும் செல்வந்தர், இவ்வளவு எளிமையாக, ஒரு சாதாரண மனிதரைப் போலத் தன்னுடன் பயணிப்பதைக் கண்டு கதிர் வியப்படைந்தார்.
புகழ் மற்றும் செல்வம் ஒருவரைப் பெரிதுபடுத்தாது, மாறாக ஒருவரின் குணமே அவரை உயர்த்தும் என்பதை கதிர் அன்றைய பயணத்தில் உணர்ந்தார். பெரிய மனிதர்களைச் சந்திக்கும் போது, அவர்களின் செல்வத்தைப் பார்த்து வியப்பதைத் தவிர்த்து, அவர்களின் எளிமையையும் நற்பண்புகளையும் கற்க வேண்டும் என்று அவர் முடிவு செய்தார்.
பாடம்
உண்மையான பெருமை என்பது நம்மிடம் உள்ள செல்வத்திலோ அல்லது புகழிலோ இல்லை; அது நாம் காட்டும் எளிமையிலும் நற்பண்புகளிலுமே உள்ளது.
