ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கவின் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் உண்டு; சிறு சிறு பிரச்சனைகள் வந்தாலே அவன் மனம் பதற்றமடைந்துவிடும். ஒருமுறை, கவின் தனது பள்ளிக்கூடத் திட்டப்பணியை (Project) முடித்துவிடவில்லை. அடுத்த நாள் அதைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்ற பயம் அவனைத் தூங்க விடாமல் செய்தது. அவன் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும், அந்த பயமும் கவலையும் அவனை விட்டுப் போகவில்லை. கவலையினால் அவனால் சரியாகச் சாப்பிடவும் முடியவில்லை.
அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்தார். அவர் கவினின் கவலையை உணர்ந்து, 'கவின், நீ எதற்கெல்லாம் போராடுகிறாய்? இந்த உலகத்தில் எதற்கும் ஈடு இணையற்ற ஒரு சக்தி இருக்கிறது. அந்தப் பேராற்றலை நீ நினைவில் கொண்டு, அவனிடம் உன் கவலையைச் சமர்ப்பித்துவிடு,' என்றார். தாத்தா ஒரு சிறிய கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்குள்ள அமைதியில் கவினை அமரச் சொன்னார். கவின் கண்களை மூடி, தனக்குத் துணையாக இருக்கும் அந்தப் பரம்பொருளைத் தியானிக்கத் தொடங்கினான். அந்தப் பிரம்மாண்டமான சக்தியின் முன்னால் தனது பயம் எவ்வளவு சிறியது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். மெல்ல மெல்ல அவனது உள்ளத்தில் ஒரு நிம்மதி பிறந்தது. கவலை மறைந்து, தெளிவான சிந்தனை வந்தது. அடுத்த நாள் அவன் தனது வேலையை மிகச் சிறப்பாகச் செய்தான்.
கவின் அன்று ஒரு பெரிய உண்மையைக் கற்றுக்கொண்டான். வெளி உலகப் பிரச்சனைகளை விட, மனதிற்குள் இருக்கும் அமைதிதான் முக்கியம் என்று அவன் புரிந்துகொண்டான்.
