அன்பின் ஒளி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் ஆதித்யா என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, கடின உழைப்பாளி. அவனுக்கு ஒரு பெரிய சொத்து சேர்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. பல ஆண்டுகள் உழைத்து, நிறைய பணம் சம்பாதித்து, ஒரு பெரிய மாளிகையை கட்டினான். ஆனால், அந்த மாளிகையின் நான்கு சுவர்களுக்குள் இருக்கும்போது அவனுக்கு ஒருவிதமான வெறுமைதான் தெரிந்தது. ஒரு நாள், அவன் காட்டில் ஒரு முதியவரைச் சந்தித்தான். அவர் பெயர் சிவகுரு. சிவகுருவிடம் எந்தச் சொத்தும் இல்லை, ஆனால் அவர் முகத்தில் ஒரு பேரமைதி இருந்தது. ஆதித்யா அவரிடம் கேட்டான், 'ஐயா, என்னிடம் எல்லாமே இருக்கிறது, ஆனால் மகிழ்ச்சி இல்லை. உங்களிடம் ஒன்றுமில்லை, ஆனால் நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்கிறீர்கள்?' சிவகுரு புன்னகைத்துச் சொன்னார், 'தம்பி, இந்த உலகம் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் மாறி மாறித் தரும். நான் இன்பத்தின் சுவையையும், துன்பத்தின் நிலையாமையையும் புரிந்து கொண்டேன். அதனால், எதற்கும் அடிமையாகாமல் மனதை அமைதிப்படுத்திக் கொண்டேன்.' ஆதித்யா அந்தத் தருணத்தில் ஒரு பெரிய உண்மையை உணர்ந்தான். உலகியல் இன்பங்கள் நிலையற்றவை என்பதையும், மனதின் அமைதியே உண்மையான உயர்வு என்பதையும் புரிந்துகொண்ட அவன், தனது செல்வத்தை மற்றவர்களுக்கு உதவும் அறப்பணியில் ஈடுபடத் தொடங்கினான். அவன் வாழ்ந்த விதம் உலகிற்கு ஒரு சிறந்த முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்தது.