ஒரு காலத்தில் சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கு கதிர் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். ஒரு நாள், அந்தப் பகுதிக்கு ஒரு புதிய அரசர் ஆட்சி செய்ய வந்தார். அந்த அரசரின் பெயர் விக்கிரமன். மக்கள் அவரைப் பற்றிப் பல கதைகளைக் கேட்டிருந்தார்கள். சிலர் அவர் மிகவும் கண்டிப்பானவர் என்றும், சிலர் அவர் மிகவும் கருணையுள்ளவர் என்றும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ஒரு நாள், கதிர் காட்டில் மரம் வெட்டச் சென்றபோது, ஒரு பெரிய ஊர்வலத்தைப் பார்த்தான். அந்த ஊர்வலத்தில் ஒரு அழகான பல்லக்கு இருந்தது. அந்தப் பல்லக்கைச் சுமந்து செல்லும் வீரர்கள் மிகவும் வலிமையாகவும், அதே சமயம் மிகவும் மரியாதையுடனும் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் முகம் பார்த்துப் புன்னகைத்துக் கொண்டனர்; ஒருவரை ஒருவர் காயப்படுத்திக் கொள்ளாமல், மிகத் துல்லியமாகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். பல்லக்கிற்குள் அமர்ந்திருந்த அரசர் விக்கிரமன், பல்லக்கைச் சுமப்பவர்களின் களைப்பைப் பார்த்து, அவர்களுக்குத் தேவையான நீர் மற்றும் உணவைச் சைகையிலேயே வழங்கித் தந்தார்.
அப்போது கதிர் ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்தான். அரசர் அதிகாரத்தைக் காட்டி வீரர்களைத் துன்புறுத்தவில்லை; மாறாக, வீரர்களின் உழைப்பைப் போற்றி அவர்களைக் கவனித்துக் கொண்டார். வீரர்களும் அரசருக்காகத் தங்கள் உயிரையும் பணத்தையும் கொடுத்துப் பணிவிடை செய்யத் தயாராக இருந்தனர். கதிர் அப்போது உணர்ந்தான்: 'அரசர் எவ்வளவு நல்லவர் என்று நான் நூலகத்தில் தேடிப் படிக்கத் தேவையில்லை. அவரைச் சுமந்து செல்லும் வீரர்களின் முகத்தில் இருக்கும் நிம்மதியையும், அரசர் காட்டும் அன்பையும் பார்த்தே அவர் ஒரு அறநெறி மிக்க மனிதர் என்று தெரிந்துவிட முடிகிறது.'
அரசர் விக்கிரமனின் செயல்களே அவர் எவ்வளவு பெரிய தர்மவான் என்பதை ஊர் முழுவதற்கும் உணர்த்தின.
