ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிரின் தந்தை ஒரு நேர்மையான விவசாயி. ஒரு நாள், கதிர் தனது நண்பர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெரிய பணப்பையைத் தரையில் கிடப்பதைக் கண்டான். அதில் நிறைய தங்கக் காசுகள் இருந்தன. கதிர் அந்தப் பணத்தைப் பார்த்தவுடன், 'இதை வைத்துக்கொண்டு நான் எவ்வளவு பொம்மைகள் மற்றும் இனிப்புகள் வாங்கலாம்!' என்று நினைத்தான். அவன் அதை எடுத்துக்கொண்டு ஓட முயன்றான்.
அப்போது அவன் தந்தை அங்கு வந்தார். கதிரின் கண்களில் தெரிந்த ஆசையைக் கண்ட அவர், அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினார். 'கதிர், இந்தத் தங்கம் உன்னுடையது அல்ல. இது யாருடையதோ, அவர்கள் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பார்கள் என்று யோசித்துப் பார். மற்றவர் பொருளைத் திருடினால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி ஒரு நிமிடம் தான் இருக்கும், ஆனால் அது உனக்குத் தரும் நிம்மதி மற்றும் பெருமை என்றும் நிலைக்காது' என்றார்.
கதிர் தயக்கத்துடன் அந்தப் பணப்பையை எடுத்துக்கொண்டு அந்தப் பணக்காரரின் வீட்டிற்குச் சென்றான். அந்தப் பணத்தை இழந்தவர் எவ்வளவு வருத்தப்பட்டார் என்பதைப் பார்த்த கதிர், அந்தப் பணத்தை அவரிடம் ஒப்படைத்தான். அந்தப் பணக்காரர் மகிழ்ச்சியில் கதிரைப் பாராட்டி ஒரு சிறிய பரிசு வழங்கினார். ஆனால், கதிர் அந்தப் பரிசை விட, தன் தந்தை கொடுத்த அறிவுரையைச் செய்ததில் கிடைத்த மனநிறைவிலேயே அதிக மகிழ்ச்சியைக் கண்டான். தவறான வழியில் கிடைக்கும் இன்பம் வெறும் மாயை என்பதை அவன் அன்று உணர்ந்தான்.
