ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவனும், அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு ஒரு விவசாயி, ஆனால் அவர் தனது மகனுக்குப் படிப்பின் முக்கியத்துவத்தை எப்போதும் உணர்த்திக் கொண்டே இருப்பார். ஒருமுறை சோமுவிடம் நிறையப் பணம் வந்தது. அவர் அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு மகனுக்குப் பெரிய வீடு அல்லது விலையுயர்ந்த விளையாட்டுப் பொருட்களை வாங்கலாம் என்று நினைத்தார். ஆனால், அவர் ஒரு மாறுபட்ட முடிவை எடுத்தார். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு மாறனுக்குப் சிறந்த முறையில் கல்வி கற்கவும், அறிஞர்கள் கூடும் இடங்களில் பேசுவதற்குத் தேவையான அறிவைப் பெறவும் உதவினார்.
சில ஆண்டுகள் கழித்து, அந்த ஊரில் ஒரு பெரிய அறிவுச் சபை நடைபெற்றது. அதில் பெரிய அறிஞர்களும் தலைவர்களும் கலந்து கொண்டனர். மாறன் இப்போது வளர்ந்த இளைஞன். அவன் தனது அறிவாலும், தெளிவான பேச்சாலும் அந்த சபையில் அனைவரையும் வியக்க வைத்தான். அவன் சொல்லும் கருத்துக்கள் மற்றவர்களின் சிந்தனையை மாற்றின. அப்போது அங்கிருந்த பெரியவர்கள், 'சோமுவின் மகன் எவ்வளவு சிறந்தவன்!' என்று பாராட்டினர். அப்போதுதான் சோமுவுக்குத் தெரிந்தது, தான் மகனுக்குத் தந்த விலை உயர்ந்த பொற்காசுகளை விட, அவன் அறிவால் சபையில் முன்னிலை பெறுவதே மிகச்சிறந்த சொத்து என்று. மாறன் தன் தந்தையின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு பெருமையுடன் சிரித்தான்.
