அன்பற்ற அறமும், காய்ந்த புழுவும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் ஒழுக்கமானவன்; தினமும் பள்ளிக்குச் செல்வான், பெரியவர்களுக்கு மரியாதை செய்வான், யாருக்கும் தீங்கு செய்யமாட்டான். ஆனால், அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. அவன் மற்றவர்களிடம் அன்பாகப் பேசமாட்டான். மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும்போது கூட, 'இது என் கடமை' என்று ஒரு இயந்திரம் போலச் செய்வான். ஒரு நாள், கதிரின் தாத்தா அவனுக்கு ஒரு சிறிய பாத்திரத்தில் ஒரு புழுவைக் காட்டினார். அந்தப் புழு மிகவும் மென்மையானது, அதற்கு எலும்புகள் கிடையாது. 'கதிர், வெயில் அதிகமாக இருந்தால் இந்த புழு என்னவாகும் தெரியுமா?' என்று கேட்டார் தாத்தா. கதிர், 'அது காய்ந்துவிடும் தாத்தா' என்றான். தாத்தா தொடர்ந்தார், 'ஆமாம், எலும்புகள் இல்லாததால் வெயிலைத் தாங்க முடியாமல் அது அழிந்துவிடும். அதேபோலத்தான் மனிதனும். ஒருவன் எவ்வளவுதான் பெரிய அறம் செய்தாலும், அவன் உள்ளத்தில் அன்பு இல்லையென்றால், அந்த அறமே அவனுக்குச் சுமையாகி, அவன் மனதை வதைக்கும்.' கதிர் யோசித்தான். அன்று முதல், அவன் வெறும் கடமையை மட்டும் செய்யாமல், எல்லோரையும் புன்னகையுடனும் அன்புடனும் நடத்தத் தொடங்கினான். அவன் செய்த செயல்கள் இப்போது மற்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தன, அவனுக்கும் நிம்மதியைத் தந்தன.