ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுவுடன் வசித்து வந்தான். சோமு ஒரு தச்சன். ஒரு நாள், சோமு ஒரு பெரிய மர மேஜையைச் செய்து முடித்தான். அப்போது அந்த ஊரின் செல்வந்தர் ஒருவர் வந்து, 'இந்த மேஜை மிகவும் அழகாக இருக்கிறது. ஆனால், இதற்குப் பதிலாக நான் உனக்கு ஒரு தங்கக் காசைக் கொடுக்கிறேன். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை, இந்த மேஜையில் ஒரு சிறிய விரிசல் இருக்கிறது, அதை நீ மறைத்துவிட வேண்டும்' என்றார்.
சோமுவின் மனம் ஒரு நிமிடம் தடுமாறியது. அந்தத் தங்கக் காசு அவனது குடும்பத்தின் தேவைகளைச் சரிசெய்யும். ஆனால், கதிர் அருகில் நின்று இதைக் கேட்டான். கதிர் மெதுவாகச் சொன்னான், 'அப்பா, அந்தத் தங்கம் நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரலாம், ஆனால் அது உண்மையானது அல்லையே! அந்தத் தங்கம் ஒரு பொய்யின் மீது கட்டப்பட்டிருக்கிறது.'
சோமுவின் கண்களில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவன் அந்தத் தங்கக் காசைத் தொடவில்லை. 'மன்னிக்கவும் ஐயா, நேர்மையற்ற முறையில் கிடைக்கும் லாபம் எனக்குத் தேவையில்லை. விரிசல் உள்ள மேஜையை நான் அப்படியேதான் தருவேன், அல்லது அதைச் சரிசெய்துவிட்டுத் தருகிறேன். ஆனால் பொய்யால் வரும் லாபத்தை நான் ஏற்க மாட்டேன்' என்று உறுதியாகச் சொன்னான்.
அந்தச் செல்வந்தர் சோமுவின் நேர்மையைக் கண்டு வியந்து போனார். அவர் சோமுவின் நேர்மையை ஊரார் அறியச் செய்தார். சோமுவின் குடும்பம் அந்தத் தங்கக் காசை விடப் பெரிய மரியாதையைப் பெற்றது.
