ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, எப்போதும் புத்தகங்களை வாசிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவன். அவனது தந்தை ஒரு சிறந்த ஆசிரியர். ஒருநாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குச் செல்லும் வழியில், கதிரின் நண்பன் மாறன் அவனிடம் ஒரு விளையாட்டுப் பொருளைத் தற்செயலாக உடைத்துவிட்டான். மாறன் பயந்துபோய், 'மன்னித்துவிடு கதிர், நான் வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை' என்று அழுதான்.
கதிரின் உள்ளத்தில் ஒரு நிமிடம் கோபம் மின்னியது. அவனுக்கு அழுகை வந்தது. ஆனால், அவன் தன் தந்தையின் போதனைகளை நினைத்துப் பார்த்தான்: 'கோபம் வரும்போது அமைதியாக இரு, அதுவே உனக்குத் துணை வரும்'. கதிர் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து விட்டான். கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு, மாறனின் கையைப் பிடித்து, 'பரவாயில்லை மாறன், இது விபத்துதான். நாம் இருவரும் சேர்ந்து இதைச் சரி செய்யலாம்' என்று கூறினான்.
அடுத்த நாள், அந்த ஊரின் பெரியவர் ஒருவருக்கு ஒரு முக்கியமான வேலையைச் செய்யத் திறமையான ஒரு சிறுவன் தேவைப்பட்டார். கதிரின் அமைதியும், மற்றவர்களை மன்னிக்கும் குணமும் அந்தப் பெரியவருக்குத் தெரிய வந்தது. கதிர் தனது அறிவாலும், பொறுமையாலும் அந்தப் பெரியவரின் உதவியாளராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான். அவன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தியதால், ஒரு நல்ல வாய்ப்பு அவனது கதவைத் தட்டியது.
