கவினும் மாறாத கதிர்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய பழக்கம் இருந்தது; மற்றவர்கள் பார்க்கவில்லை என்றால் சிறு சிறு தவறுகளைச் செய்துவிடுவான். ஒரு நாள், பள்ளியில் ஒரு விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. கதிர் ஓட்டப்பந்தயத்தில் முதலிடம் பிடிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். பந்தயத்தின் நடுவில், அவனது நண்பன் அருண் கீழே விழுந்துவிட்டான். கதிர் அதைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்தான். 'யாரும் பார்க்கவில்லை, நான் ஓடி வெற்றி பெற்றுவிடலாம்' என்று அவன் மனம் ஒரு நிமிடம் தடுமாறியது. ஆனால், அடுத்த நிமிடம் அவனுக்குத் தன் அப்பா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது: 'தவறு செய்து பெறும் வெற்றி, நிம்மதியைத் தராது; அது நம் மதிப்பையே குறைத்துவிடும்.' கதிர் ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டு, அருணைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடினான். கதிர் வெற்றி பெறவில்லை, ஆனால் அருணின் காயம் மற்றும் கதிரின் நேர்மை அனைவரின் பாராட்டையும் பெற்றது. அன்று மாலை கதிர் தன் தந்தையிடம், 'அப்பா, அந்த நேரத்தில் நான் வென்றுவிட்டேன் என்றால், இன்று என் மனம் இவ்வளவு நிம்மதியாக இருந்திருக்காது' என்று கூறினான். ஒழுக்கத்தைக் காப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.