ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன்; பெரியவர்களுக்கு மரியாதை கொடுப்பான், உண்மையை மட்டுமே பேசுவான். மாறன் சற்றுத் தற்பெருமை கொண்டவன்; மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதும், சிறு சிறு பொய்களைச் சொல்வதும் அவனுக்குப் பழக்கமாக இருந்தது.
ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவில், ஒரு முதியவர் தனது பணப்பையைத் தவறுதலாகக் கீழே போட்டுவிட்டார். கதிர் அதை உடனே எடுத்து அந்த முதியவரிடம் சென்று ஒப்படைத்தான். முதியவர் மகிழ்ச்சியுடன் கதிரைத் தழுவி, 'உன் நல்ல ஒழுக்கம் உனக்கு ஒரு நாள் பெரிய உதவியாக இருக்கும்' என்று ஆசிர்வதித்தார். மாறன் இதைப் பார்த்துக் கேலி செய்தான், 'இவ்வளவு பெரிய விஷயத்திற்கு ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாய்?' என்று கேட்டான்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, கதிரின் தந்தை ஒரு பெரிய வணிகர் உதவியைத் தேடிச் சென்றபோது, கதிர் செய்த நற்பணிகள் அவருக்குத் தெரியவந்தன. அந்த முதியவர் ஒரு பெரிய செல்வந்தர் என்பது தெரியவந்தது. அவர் கதிரின் குடும்பத்திற்குத் தேவையான உதவியைச் செய்தார். ஆனால், மாறன் மற்றவர்களிடம் பொய் சொல்லி ஏமாற்றியதால், யாரும் அவனது கஷ்டத்தில் உதவ முன்வரவில்லை. மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி எப்போதும் நல்ல வழியில் நடப்பதாகத் தீர்மானித்தான்.
