ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு மற்றும் மீனா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். சோமு ஒரு நேர்மையான விவசாயி, மீனா அன்பானவள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த மதிப்பும் மரியாதையும் கொண்டவர்கள். அதே கிராமத்தில் ரவி என்ற ஒருவன் இருந்தான். ரவிக்கு சோமுவின் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு எப்போதும் ஒருவித பொறாமை. குறிப்பாக, மீனா எவ்வளவு பண்பானவள் என்பதைப் பார்த்து, அவளைத் தன் வசப்படுத்த வேண்டும் அல்லது சோமுவின் குடும்பத்தைத்தான் பிரித்துவிட வேண்டும் என்ற தவறான எண்ணம் அவனுக்குள் இருந்தது.
ஒருமுறை சோமு ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குச் சென்றபோது, ரவி மீனாவிடம் நெருங்கிப் பழகத் தொடங்கினான். அவன் அவளிடம் பொய்யான புகழ்ச்சிகளையும், சோமுவைச் சிறுமைப்படுத்தும் வார்த்தைகளையும் கூறி அவளைத் திசைதிருப்ப முயன்றான். ஆனால் மீனா, தன் கணவனின் மீதும் அந்த குடும்பத்தின் மீதும் வைத்திருந்த நம்பிக்கையால் ரவியின் சூழ்ச்சிகளை எளிதில் கண்டுகொண்டாள். அவள் ரவியிடம், 'மற்றவர் இல்லறத்தை சிதைக்க நினைப்பவர்கள், உயிருள்ள பிணங்களைப் போன்றவர்கள்' என்று அமைதியாகக் கூறிவிட்டாள்.
ரவி தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தான். அவன் செய்த தவறான எண்ணங்கள் அவனது மன அமைதியையும், சமூக மரியாதையையும் பறித்துவிட்டன. சோமு திரும்பியதும், மீனா நடந்த அனைத்தையும் கூறிவிட்டாள். சோமு கோபப்படாமல், ரவிக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்து அவனைத் திருத்த முயன்றான். ரவி தன் தவறை உணர்ந்து, இனி ஒருபோதும் மற்றவர் குடும்பத்தைப் பற்றித் தவறாக நினைக்க மாட்டேன் என்று உறுதி பூண்டான்.
