ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமுவும் ரகுவும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தனர். சோமு ஒரு நேர்மையான விவசாயி, ரகு ஒரு வணிகன். ஒருமுறை ரகுவின் மனதில் ஒரு தவறான எண்ணம் தோன்றியது. சோமுவின் மனைவி மீனா மிகவும் அன்பானவர். ரகு, சோமுவின் இல்லறத்தில் குறுக்கிட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். அவன் மீனாவிடம் நெருக்கமாய் பேச முயற்சி செய்தான்.
ஆனால், ரகுவின் அந்தச் செயலால் அவனுக்கு நிம்மதியே இல்லாமல் போனது. அவன் எங்கு சென்றாலும் ஒருவித பயம் அவனைத் துரத்தியது. சோமுவின் பார்வையில் அவன் தவறு செய்திருப்பான் என்ற பயம், தன் செயலுக்காகத் தான் செய்த பாவம் என்ற குற்ற உணர்ச்சி, சமூகத்தில் தன் மானம் போய்விடுமோ என்ற அச்சம், மற்றும் சோமுவின் நட்பு மறைந்து வெறுப்பாக மாறிவிடுமோ என்ற கவலை என நான்கு நிழல்கள் அவனைச் சூழ்ந்தன.
ரகுவின் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தவிப்பைக் கண்ட சோமு, 'நண்பா, உன் கண்கள் ஏன் இவ்வளவு கவலையாய் இருக்கின்றன?' என்று கேட்டான். ரகு தன் தவறை உணர்ந்து அழுதான். அவன் மீனாவிடம் காட்டிய அந்தத் தவறான அக்கறையினால் தான் தன் மன அமைதியை இழந்ததை உணர்ந்தான். அவன் தன் தவறைத் திருத்திக்கொண்டு, உண்மையான நட்பையும் ஒழுக்கத்தையும் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினான். இப்போதுதான் அவனுக்கு நிம்மதியான உறக்கம் கிடைத்தது.
