உண்மையான செல்வம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், ரகு என்ற சிறுவனும் நண்பர்களாக இருந்தனர். கதிர் மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன், ஆனால் அவனிடம் எப்போதும் ஒரு புன்னகையும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணமும் இருந்தது. ரகு ஒரு பெரிய பணக்கார வீட்டுப் பிள்ளை. அவனிடம் நிறைய பொம்மைகளும், விலையுயர்ந்த ஆடைகளும் இருந்தன. ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. ரகு தனது புதிய விளையாட்டுப் பொருட்களைக் காட்டி மற்றவர்களைத் தள்ளிவிட்டுப் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, ஒரு வயதான பாட்டி பசியால் வாடிப் போய் சாலையோரம் அமர்ந்திருப்பதை கதிர் பார்த்தான். கதிர் தனது மதிய உணவை எடுத்துச் சென்றிருந்தான். அவன் தயங்காமல் அந்தப் பாட்டியிடம் சென்று, தனது உணவை அவரோடு பகிர்ந்து கொண்டான். பாட்டியின் முகத்தில் தெரிந்த அந்த நிம்மதியைக் கண்ட கதிரின் மனம் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தது. இதைப் பார்த்த ரகு, 'உன்னிடம் என்ன இருக்கிறது? நீயோ ஏழை!' என்று கேலி செய்தான். ஆனால், அன்று இரவு கதிர் தூங்கும்போது அவனுக்குள் ஒரு பெரிய திருப்தி இருந்தது. ரகுவின் பொம்மைகள் அவனுக்குத் தற்காலிக மகிழ்ச்சியைத் தந்தன, ஆனால் கதிரின் அன்பான செயல் அவனுக்கு ஒரு நீங்காத மகிழ்ச்சியையும் மதிப்பையும் தந்தது. காலப்போக்கில், கிராம மக்கள் கதிரின் அன்பைப் பாராட்டி அவனைத் தேடி வந்தனர். ரகுவின் பணம் அவனுக்குத் தனிமையை மட்டுமே தந்தது.