ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன். ஒரு நாள் மாலை, கதிர் ஆற்றங்கரையில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிறிய பறவை சிறகுget அடிபட்டு கீழே விழுந்து துடிப்பதைக் கண்டான். அந்தப் பறவை மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது.
கதிர் அதை அப்படியே விட்டுவிடவில்லை. மெதுவாகத் தூக்கி எடுத்து, தன் கைகளால் ஒரு சிறிய கூட்டைச் செய்து, அதற்குத் தண்ணீர் மற்றும் தானியங்களை வைத்தான். பல நாட்கள் அவன் அந்தப் பறவையைத் தன் உயிரைப் போலக் கவனித்துக் கொண்டான். அந்தப் பறவை மெல்ல மெல்லக் குணமடைந்து பறக்கத் தொடங்கியது.
சில வாரங்கள் கழிந்தன. ஒரு நாள் கதிர் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் அவன் கால் தவறி விழுந்துவிட்டான். அவனால் மேலே வர முடியவில்லை, சுற்றிலும் யாரும் இல்லை. கதிர் பயந்துபோய் அழுதான். அப்போது, அவன் காப்பாற்றிய அதே பறவை தன் கூட்டாளிகளுடன் சேர்ந்து வானத்தில் சத்தமாகச் சத்தமிட்டுப் பறந்து வந்தது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு கதிரின் தந்தை மற்றும் கிராம மக்கள் ஓடி வந்தனர். அவர்கள் கதிரைக் காப்பாற்றினார்கள்.
அன்று கதிர் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான். தான் செய்த சிறு கருணை, ஒரு நாள் தன் உயிரையே காப்பாற்றியது.
