போலித் துறவியும் உண்மையான அமைதியும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு நேர்மையான விவசாயி. அந்த கிராமத்திற்கு அருகில் ஒரு பெரிய ஆலமரம் இருந்தது. அங்கு மாதவன் என்ற ஒரு மனிதன் வசித்து வந்தான். அவன் எப்போதும் வெள்ளை ஆடை அணிந்து, 'எனக்கு உலக ஆசைகள் எதுவுமே இல்லை, நான் எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டேன்' என்று அடிக்கடி கூறுவான். மக்கள் அவனை ஒரு பெரிய ஞானி என்று நினைத்து மதித்தனர். ஆனால், சோமுவின் கண்களுக்கு மாதவன் செய்த சில விஷயங்கள் தெரிந்தது. மாதவன் மற்றவர்களிடம் காட்டும் போலி அமைதிக்கு பின்னால், ரகசியமாகப் பணத்தையும் உணவையும் சேர்த்து வைத்திருப்பான். ஒருமுறை, கிராமத்து மக்கள் ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்கு உதவி செய்யத் திரண்டனர். மாதவன் அங்கு வந்து, 'எனக்கு எந்தப் பொருளும் தேவையில்லை, நான் துறவி' என்று கூறிவிட்டு, அந்தப் பெண்ணின் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய உணவைச் சுவைக்கத் துடித்தான். பிறகு, அந்தப் பெண்ணின் பணப்பையைத் திருட முயன்றான். சோமு இதைப் பார்த்துவிட்டான். மாதவன் செய்த இந்தத் தவறு கிராமத்தினர் தெரிய வந்துவிட்டது. மக்கள் அவனிடம் கேட்டனர், 'நீ துறவி என்று சொல்லிக்கொண்டு இப்படிச் செய்கிறாயே?' என்று. மாதவன் தன் தவறை உணர்ந்து, தன் போலித்தனத்தால் தான் இழந்த மரியாதையை நினைத்து, 'ஐயோ, நான் என்ன செய்துவிட்டேன்!' என்று கண்ணீர் விட்டு அழுதான். அவன் செய்த போலித் துறவித் தனம் அவனுக்குப் பெரும் அவமானத்தையும் துயரத்தையும் தந்தது.