ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது தாத்தா வாழ்ந்து வந்தார்கள். ஒருநாள் கிராமத்திற்கு ஒரு புதிய இசைக்கலைஞர் வந்தார். அவர் பார்ப்பதற்கு மிகவும் கம்பீரமாகவும், விலை உயர்ந்த பட்டு ஆடைகளை அணிந்தும் இருந்தார். அவரைப் பார்த்தவுடன் கிராம மக்கள் அனைவரும், 'அவர் எவ்வளவு பெரிய அறிவாளி, எவ்வளவு நல்லவர்!' என்று வியந்து பேசிக்கொண்டார்கள்.
அதே கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு சிறுவனும் இருந்தான். அவன் பார்ப்பதற்கு மிகவும் சாதாரணமானவன், எப்போதும் அழுக்குத் துணிகளிலேயே இருப்பான். மக்கள் அவனைப் பார்த்து, 'இவன் எதற்கும் உதவாதவன்' என்று ஒதுக்கி வைத்தார்கள்.
ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரிய கோவில் திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. திருவிழாவிற்கான முக்கிய இசைக்கருவி உடைந்து போனது. அந்த கம்பீரமான இசைக்கலைஞர் வந்து பார்த்தார். ஆனால், அவர் அந்தப் பிரச்சனையைச் சரிசெய்யத் தெரியாமல், வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டுமே மக்களைத் தேற்றிக்கொண்டார். அவர் பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்தாலும், செயலில் அவர் உதவவில்லை.
அப்போது, அந்தச் சாதாரணமான மாறன் ஓடி வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய கருவி இருந்தது. அவன் மிகவும் பொறுமையாகவும், திறமையாகவும் அந்தப் பிரச்சனையைச் சரிசெய்து, இசையை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான். அப்போதுதான் மக்களுக்குப் புரிந்தது: ஒருவன் பார்ப்பதற்கு எப்படி இருக்கிறான் என்பது முக்கியமல்ல, அவன் செய்யும் செயல்கள்தான் அவனது உண்மையான மதிப்பைத் தீர்மானிக்கின்றன.
