ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது தந்தை சோமுவும் வாழ்ந்து வந்தனர். சோமு ஒரு சிறிய மளிகைக் கடை வைத்திருந்தார். கதிர் தன் தந்தையின் உதவியுடன் கடைக்கு வருவான். ஒரு நாள், ஒரு முதியவர் கடைக்கு வந்து ஒரு கிலோ சர்க்கரை கேட்டார். சோமு மிகவும் கவனமாக, அளவுகோலை சரியாக வைத்து சர்க்கரையை அளந்து கொடுத்தார்.
அன்று மாலை, கடைக்கு வரும் வாடிக்கையாளர்கள் யாரும் இல்லாத நேரத்தில், கதிர் ஒரு யோசனை செய்தான். 'அப்பா சரியாக அளந்து கொடுக்கிறார், ஆனால் நாம் கொஞ்சம் சர்க்கரையை குறைத்து எடை போட்டால், மீதி சர்க்கரையை நாம் வைத்துக்கொள்ளலாமே?' என்று அவன் மனம் அவனுக்குச் சொன்னது. அடுத்த சில நாட்களாக, கதிர் யாருக்கும் தெரியாமல் அளவைச் சற்று குறைத்து எடை போட்டான். இதனால் கடைக்கு வரும் மக்கள் ஏமாற்றமடைந்தனர், ஆனால் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.
ஆனால், கதிரின் மனதில் ஒரு நிம்மதி இல்லை. ஒவ்வொரு முறை எடை போடும் போதும் அவன் பயந்தான். அவனது தந்தை அவனது முகத்தைப் பார்த்து ஏதோ தவறு நடப்பதைப் புரிந்து கொண்டார். ஒரு நாள், கதிர் ஒரு வாடிக்கையாளரிடம் சர்க்கரையை மிகக் குறைவாகக் கொடுத்தான். அந்த வாடிக்கையாளர் வருத்தத்துடன் சென்றார். இதைப் பார்த்த சோமு, கதிரை அழைத்து மென்மையாகக் கேட்டார்.
கதிர் தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டு அழுதான். சோமு அவனிடம் சொன்னார், 'கதிர், மற்றவர்களை ஏமாற்றிப் பெறும் லாபம் நமக்குத் தற்காலிகமானதுதான். ஆனால், நேர்மையாகச் செய்யும் சிறு வேலை கூட நமக்கு நிம்மதியையும் மரியாதையையும் தரும். ஏமாற்று எண்ணம் கொண்டவர்களால் ஒருபோதும் சரியான பாதையில் நிலைத்து நிற்க முடியாது.' அன்று முதல் கதிர் நேர்மையாக இருக்கத் தொடங்கினான். அவனது கடை இப்போது கிராமத்தினர் அனைவருக்கும் நம்பிக்கைக்குரிய இடமாக மாறியது.
