ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய பயம் இருந்தது. ஒருநாள், அவனது தந்தை ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைத் திறந்து, அதில் இருந்த ஒரு அழகான கண்ணாடித் துண்டை அவனிடம் கொடுத்தார். 'கதிர், இது ஒரு சாதாரண கண்ணாடி அல்ல, இது உண்மையை மட்டுமே காட்டும் கண்ணாடி' என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.
மறுநாள் பள்ளியில், கதிர் விளையாடும்போது தெரியாமல் தன் நண்பன் முகிலனின் புதிய பென்சிலை உடைத்துவிட்டான். பயத்தில், கதிர் யாரிடமும் சொல்லாமல் மறைத்துவிட்டான். அன்று இரவு தூக்கமே வரவில்லை. அவன் மனதில் ஒரு பாரம் இருந்தது. கண்ணாடி முன்னால் நின்றபோது, அவனது முகம் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவன் செய்த தவறைத் தான் அந்த கண்ணாடி பிரதிபலிப்பதாக உணர்ந்தான்.
மறுநாள் காலை, கதிர் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு முகிலனிடம் சென்றான். 'முகிலா, தெரியாமல் உன் பென்சிலை உடைத்துவிட்டேன், என்னை மன்னித்துவிடு' என்று உண்மையைச் சொன்னான். முகிலன் கோபப்படாமல், 'பரவாயில்லை கதிர், நீ உண்மையைச் சொன்னதுதான் எனக்கு மகிழ்ச்சி' என்று கூறி அவனைத் தழுவிக்கொண்டான். கதிரின் மனதில் இருந்த பாரம் அப்படியே இறங்கிவிட்டது. அன்று அவன் உணர்ந்தான், பொய்களைக் கூறித் தப்பிப்பதை விட, உண்மையைச் சொல்வதே மனதிற்குப் பேரானந்தம் என்று.
