அன்பின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; மற்றவர்கள் தவறு செய்தால் உடனே கோபப்பட்டு விடுவான். ஒரு நாள், கதிரின் விளையாட்டுத் தோழன் முகிலன், கதிர் மிகவும் நேசித்த ஒரு மரவேலைப்பாட்டு பொம்மையை தெரியாமல் உடைத்துவிட்டான். கதிர் ஆத்திரமடைந்தான். அவன் முகிலனிடம் சண்டையிட்டான், பேச மறுத்தான், ஏன், முகிலனைப் பார்த்தாலே அவனுக்குள் ஒரு எரிச்சல் ஏற்பட்டது. அந்த கோபத்தால் கதிர் மற்ற நண்பர்களுடனும் விளையாடாமல் தனிமையில் இருந்தான். இதனால் அவனது மனம் எப்போதும் பாரமாகவும், கவலையாகவும் இருந்தது. இதைக் கவனித்த அவனது தாத்தா அவனிடம் பேசினார். 'கதிர், கோபம் என்பது ஒரு சிறிய நெருப்புப் பொறி போன்றது. அது ஒருமுறை பட்டால், அது உன் மனதையே எரித்துவிடும். அந்த நெருப்பிலிருந்து தான் பொறாமை, கசப்புணர்வு போன்ற பல தீய எண்ணங்கள் பிறக்கும். முகிலன் தெரியாமல் செய்த தவறை மறந்துவிடு. கோபத்தை நீக்கினால் தான் உன் மனம் அமைதியடையும்' என்றார். தாத்தாவின் வார்த்தைகளை கதிர் யோசித்தான். அடுத்த நாள், அவன் முகிலனிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான், பழையபடி நண்பர்களாகிவிட்டார்கள். கதிரின் மனதில் இருந்த பாரம் நீங்கி, அவன் மீண்டும் மகிழ்ச்சியாக மாறினான்.