ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அமைதியானவன் மற்றும் இரக்க குணம் கொண்டவன். அதே கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் இருந்தான். கதிர் எப்போதும் இளங்கோவை வம்புக்கு இழுப்பதும், அவனது பொருட்களைப் பிடுங்குவதும் வழக்கம். ஒருமுறை, இளங்கோ மிகவும் கவனமாகச் செய்த ஒரு அழகான களிமண் பொம்மையை கதிர் வேண்டுமென்றே உடைத்துவிட்டான். இளங்கோவின் கண்கள் கலங்கின, அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. 'அவன் செய்த தவறை நான் திருப்பிச் செய்ய வேண்டும்' என்று அவனது மனம் ஒரு நிமிடம் சொன்னது. ஆனால், அவன் தன் மூச்சை ஆழமாக இழுத்துவிட்டு, 'தீமை செய்தவனுக்குத் தீமை செய்தால், நானும் அவனது குணம் கொண்டவன் ஆகிவிடுவேன்' என்று நினைத்துக் கொண்டான்.
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு மழைக்கால மாலையில் கதிர் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது தவறி ஒரு பள்ளத்தில் விழுந்துவிட்டான். அவனது கால் பலமாகப் பதிந்துவிட்டது. அவனது அழுகுரல் கேட்ட இளங்கோ, ஓடிச் சென்று கதிரை மெதுவாகத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். கதிரின் அம்மா அவனுக்கு மருந்து போட்டுக் கொடுத்தார். கதிர் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது கண்களில் மன்னிப்புத் தேடல் தெரிந்தது. அவன் மெதுவாக, 'இளங்கோ, நான் உனக்கு எவ்வளவு துன்பம் செய்தேன், ஆனாலும் நீ எனக்கு ஏன் உதவினாய்?' என்று கேட்டான். இளங்கோ புன்னகையுடன், 'நீ செய்த தவறுக்காக நான் தீமை செய்யாமல் இருப்பதே என் குணம். நீயும் மாறலாம்' என்றான். அந்தத் தருணத்தில் கதிரின் மனதில் இருந்த வன்மம் மறைந்து, ஒரு புதிய நட்பு மலர்ந்தது.
