ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் குமரன் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை பெரியனுடன் வசித்து வந்தான். ஒரு நாள், காட்டில் உலாவிக் கொண்டிருந்தபோது, குமரன் ஒரு அழகான நீல நிறப் பறவையைப் பார்த்தான். அந்தப் பறவை ஒரு வலைக்குள் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. குமரனின் தந்தை அவனிடம், "குமரன், அந்தப் பறவையைப் பிடித்துக் கொண்டு போனால், நாம் அதை விற்று நிறையப் பணம் சம்பாதிக்கலாம். நம் கஷ்டங்கள் எல்லாம் தீர்ந்துவிடும்," என்றார்.
குமரன் அந்தப் பறவையின் கண்களைப் பார்த்தான். அந்தப் பறவையின் கண்களில் பயமும், உயிர் பிழைக்கத் துடிக்கும் வேதனையும் தெரிந்தது. அந்தப் பறவை உயிருடன் இருந்தால் மட்டுமே அதன் அழகு இருக்கும்; அதைச் சிறைபிடித்துத் தன் லாபத்திற்காகப் பயன்படுத்தினால், அது அந்தப் பறவையின் உயிரைப் பறிப்பதற்குச் சமம் என்று குமரன் உணர்ந்தான். தன் குடும்பத்தின் வறுமையை நீக்கத் தந்தை எடுத்த அந்த முடிவு, ஒரு உயிரைப் பறிப்பதாகத் தோன்றியது.
குமரன் மெதுவாகத் தன் தந்தையின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டான். "அப்பா, நம் வறுமை போகாது, ஆனால் அந்தப் பறவையின் உயிர் போய்விடும் அல்லவா? நம் உயிர் போனாலும் பரவாயில்லை, ஆனால் ஒரு உயிரைக் கொன்று நாம் வாழக்கூடாது," என்று உருக்கமாகக் கூறினான்.
குமரனின் வார்த்தைகள் பெரியவரின் இதயத்தைத் தொட்டன. அவர் தன் தவறை உணர்ந்தார். அந்தப் பறவையின் வலையைத் திறந்து விட்டார். பறவை மகிழ்ச்சியுடன் வானில் பறந்து சென்றது. அன்று குமரன் கற்ற பாடம், பணத்தை விட உயிரின் மதிப்பு மிக உயர்ந்தது.
