ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டக்கலை என்றால் உயிர். அவனது தாத்தா ஒரு பெரிய மாந்தோப்பு வைத்திருந்தார். ஒரு நாள், தாத்தா கதிரிடம் ஒரு முக்கியமான பொறுப்பைக் கொடுத்தார். 'கதிர், இந்த மா de seedlings (செடிகள்) மிகவும் மென்மையானவை. இன்று மாலைக்குள் நீ அவற்றைச் சரியான பள்ளத்தில் நட்டு, தண்ணீர் ஊற்றிவிட வேண்டும். இல்லையென்றால் அவை வாடிவிடும்' என்றார்.
கதிர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் வேலையைத் தொடங்கினான். ஆனால், அப்போது அவனது நண்பன் முகிலன் ஓடி வந்தான். 'கதிர், விளையாடப் போகலாமா?' என்று கேட்டான். கதிர் யோசித்தான். 'இன்னும் நேரம் இருக்கிறது, பிறகு செய்து கொள்ளலாம்' என்று நினைத்து விளையாடச் சென்றான். விளையாடி முடித்துவிட்டுத் திரும்பும்போது சூரியன் மறையத் தொடங்கியிருந்தது.
அவசரமாகச் செடிகளை நட முயன்றான் கதிர். ஆனால், களைப்பாலும் பயத்தாலும் அவனது கைகள் நடுங்கின. சரியாகச் செய்ய முடியாமல் தடுமாறினான். அடுத்த நாள் காலை பார்த்தபோது, அந்தச் செடிகள் அனைத்தும் வாடிப் போயிருந்தன. கதிரின் மனம் கனத்தது. 'நேரம் இருக்கும்போதே செய்திருக்கலாமே' என்று வருந்தினான். தாத்தா அவனிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், 'வாய்ப்புகள் நம் கையில் இருக்கும்போதே நற்செயல்களைச் செய்துவிட வேண்டும் கதிர். காலம் கடந்துவிட்டால் வருந்துவதில் பயன் இல்லை.'
