ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் எப்போதும் எதையும் அவசரப்பட்டு முடித்துவிடுவான். ஒரு நாள், அவனது தாத்தா அவனிடம் ஒரு பழைய விசித்திரமான கண்ணாடித் துண்டைக் கொடுத்தார். 'கதிர், இது சாதாரண கண்ணாடி அல்ல. இதை வைத்துப் பார்த்தால் உண்மையை மட்டுமே தெரியும்' என்றார் தாத்தா.
அடுத்த நாள், கதிர் தனது நண்பன் மாறன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, மாறன் ஒரு அழகான கல்லைத் தொலைத்துவிட்டான் என்று அழுவதைக் கண்டான். கதிர் உடனே ஓடிச் சென்று, 'நீதான் அதைத் தொலைத்துவிட்டாய், நீ கவனமாக இருக்கவில்லை!' என்று கத்தினான். மாறன் வருத்தத்துடன் தலையசைத்தான். ஆனால், கதிர் அந்தத் துண்டின் வழியாகப் பார்த்தபோது, கல் ஒரு புதருக்கு அடியில் மறைந்திருப்பதை மிகத் தெளிவாகக் கண்டான்.
கதிர் ஓடிச் சென்று அந்த கல்லை எடுத்து மாறனிடம் கொடுத்தான். அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான், அவசரப்பட்டுத் தீர்ப்பு வழங்கியது ஒரு வகை இருள் என்பதை. உண்மையைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளும் தெளிவு இருந்தால் மட்டுமே, நாம் மற்றவர்களைப் பற்றிய தவறான எண்ணங்களை நீக்கி, உண்மையான மகிழ்ச்சியைப் பெற முடியும் என்று அவன் புரிந்துகொண்டான். அன்று முதல், கதிர் எதையும் நிதானமாகவும், உண்மையை ஆராய்ந்து பார்க்கும் தெளிவோடும் செய்யத் தொடங்கினான்.
