ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பொம்மைகள், இனிப்புகள் மற்றும் புதிய ஆடைகள் மீது மிகுந்த ஆசை உண்டு. ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவில் ஒரு மாயக் கண்ணாடி விற்பனை செய்யப்பட்டது. அந்தத் தந்திரக்கார வியாபாரி, 'இந்தக் கண்ணாடியைப் பார்த்தால் நீ விரும்பும் அனைத்தும் உனக்குக் கிடைக்கும்' என்று கதிரிடம் கூறினான். கதிர் அந்த ஆசையிலேயே மூழ்கி, தன் பெற்றோரிடம் பிடிவாதம் பிடித்து அந்தப் பணத்தைக் கேட்டான்.
கதிர் அந்தக் கண்ணாடியை வாங்கி வந்தான். ஆனால், கண்ணாடியைப் பார்த்தவுடன் அவனுக்குத் தோன்றியது என்னவென்றால், அவனிடம் இருக்கும் பொருட்கள் அனைத்தும் மங்கிப் போவது போல இருந்தது. அவனது ஆசை அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அவனது நிம்மதி குறைந்து கொண்டே போனது. அவன் எதைக் கண்டாலும் 'இது எனக்குக் கிடைக்கவில்லையே' என்று வருத்தப்பட்டான். இதனால் அவனது உறவுகளும், மகிழ்ச்சியும் சிதைந்து போயின.
அப்போது அந்த ஊரின் பெரியவர் ஒருவரிடம் கதிர் சென்றான். அவர் கதிரைப் பார்த்து மென்மையாகச் சொன்னார், 'கதிர், நீ வெறும் பொருட்களின் நிழலைத் தேடுகிறாய். ஆனால், இந்த உலகத்தையே தாங்கி நிற்கும் அந்தப் பேரொளியை நீ உணரவில்லை. அந்தப் பேரொளியோடு நீ இணைந்துவிட்டால், உன் ஆசைகள் உன்னைத் துன்புறுத்தாது. நீ எதைத் தேடி ஓடுகிறாயோ, அது உன்னைத் துரத்தத் தொடங்கும்.'
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் பொருள்களின் மீதான பிடியை விட்டுவிட்டு, இயற்கையையும், இறைவனையும், மற்றவர்களின் உதவியையும் மட்டுமே தனது ஆதாரமாகக் கொண்டான். அவன் மனதின் ஆசைகளைக் குறைத்துக் கொண்டபோது, அவனது உள்ளம் அமைதியடைந்தது. இப்போது அவனுக்கு எந்தப் பொருளும் குறையவில்லை, எந்தத் துன்பமும் அவனைத் தொடவில்லை.
