முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் 'அமைதிப் பூங்கா' என்றொரு சிறிய நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் அரசன் ஆரியன் மிகவும் வீரமானவர், ஆனால் அவர் மிகவும் கண்டிப்பானவர். மக்கள் அவரைத் தூரத்தில் இருந்து மட்டுமே பார்த்தார்கள். ஆரியன் பேசும் சொற்கள் மிகவும் கூர்மையாகவும், அதிகாரத் தொனியிலும் இருக்கும். இதனால் ஏழை மக்களும், சிறுவர்களும் அரண்மனைக்கு அருகில் செல்லவே பயந்தார்கள்.
ஒரு நாள், ஒரு சிறுவன் கவின், தன் தந்தை தொலைந்துவிட்டதாகக் கூறி அரண்மனை வாசலில் அழுதான். காவலர்கள் அவனைத் தடுத்தார்கள். ஆரியன் அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு வெளியே வந்தார். கவின் பயந்து நடுங்கினான். ஆரியன் அவனிடம், "ஏன் இங்கே சத்தம் போடுகிறாய்?" என்று அதிகாரமாகக் கேட்டார். கவின் மேலும் அழுதான். அப்போது ஆரியன் தன் தவறை உணர்ந்தார். அவர் தன் அதிகாரத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு, கவினின் அருகில் அமர்ந்து, மென்மையான குரலில், "பயப்படாதே கண்ணா, உன் தந்தை எங்கே என்று சொல், நாம் தேடுவோம்" என்றார்.
அன்று முதல் ஆரியன் மாறினார். அவர் மக்களைச் சந்திப்பதற்கும், அவர்களின் குறைகளைக் கேட்பதற்கும் கதவைத் திறந்து வைத்தார். அவர் இனிமையான சொற்களால் பேசத் தொடங்கினார். மக்கள் அவரைப் போற்றினார்கள். ஆரியனின் நாடு மட்டும் அல்லாமல், அண்டை நாடுகளும் அவரது நற்பெயரைக் கேட்டு வியந்தன. ஒரு அரசன் அன்பாகவும், எளிமையாகவும் இருந்தால் உலகம் அவரைத் தேடி வரும் என்பதை ஆரியன் நிரூபித்தார்.
