முன்னொரு காலத்தில், பசுமையான மலைகளுக்கு நடுவே 'மகிழ்வனம்' என்ற அழகான நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் அரசன் ஆரியன் மிகவும் அன்பானவர். ஆனால், ஒருமுறை அந்த நாட்டில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. ஆறுகள் வற்றிப்போயின, பயிர்கள் காய்ந்து போயின. மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர்.
மக்களின் கஷ்டத்தைப் பார்த்த ஆரியன், அரண்மனை ஆடம்பரங்களை மறந்துவிட்டுத் தானும் மக்களுடன் சேர்ந்து களத்தில் இறங்கினார். அவர் வெறும் உத்தரவுகளை மட்டும் பிறப்பிக்கவில்லை; தானாகவே நீர்நிலைகளைத் தோண்டும் வேலையில் ஈடுபட்டார். ஒரு வயதான விவசாயி, முதியவர் மாணிக்கம், 'மன்னா, நீங்கள் ஏன் இந்தத் தூசியிலும் வியர்வையிலும் இறங்குகிறீர்கள்?' என்று கேட்டார். அதற்கு ஆரியன், 'என் கடமை என்னவென்று நான் உணர்ந்தால் மட்டுமே, நீங்கள் என்னை ஒரு தலைவனாகப் பார்ப்பீர்கள்; வெறும் அதிகாரத்தால் மட்டும் நான் உங்கள் அரசன் ஆக முடியாது' என்றார்.
அரசன் ஆரியனின் உழைப்பைக் கண்டு ஊரே உற்சாகமடைந்தது. மக்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நீர்நிலைகளைச் சீரமைத்தனர். சில வாரங்களில் மழை பெய்தது, நிலங்கள் மீண்டும் பச்சையாக மாறின. மக்கள் ஆரியனை வெறும் மன்னனாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; தங்களைக் காக்கும் ஒரு தெய்வமாகத் தங்கள் இதயங்களில் ஏற்றி வைத்தனர்.
