ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். மாறனின் தந்தை ஒரு பெரிய வியாபாரி. அவரிடம் நிறைய தங்கம், நிலம் மற்றும் விலையுயர்ந்த பொருட்கள் இருந்தன. மாறன் எப்போதும் தன் தந்தையின் செல்வத்தைக் கண்டு பெருமைப்பட்டுக்கொண்டான். 'நமக்கு எதற்கும் பயமில்லை, நம்மிடம் நிறையப் பணம் இருக்கிறது!' என்று அடிக்கடி சொல்வான்.
அதே கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு சிறுவனும் இருந்தான். அவன் மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அவனிடம் விளையாடக் கூடப் பொம்மைகள் இல்லை, ஆனால் அவனிடம் ஒரு பழைய புத்தகக் தொகுப்பு இருந்தது. கதிர் எப்போதும் புத்தகங்களை வாசித்துக் கொண்டே இருப்பான்.
ஒருமுறை அந்தப் பகுதியில் பெரும் வெள்ளம் ஏற்பட்டது. மாறனின் வீட்டின் நிலமும், தங்கம் மற்றும் பொருட்கள் அனைத்தும் தண்ணீரில் மூழ்கிப் போயின. அவனது தந்தை செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார். மாறன் பயந்து போய் அழுதான், 'இப்போது நம்மிடம் ஒன்றுமே இல்லையே!' என்று.
ஆனால், கதிர் அழுதுகொண்டிருக்கவில்லை. அவனிடம் இருந்த புத்தகங்கள் ஒரு சிறிய பையில் பாதுகாப்பாக இருந்தன. வெள்ளம் குறைந்த பிறகு, கதிர் தான் படித்த விஷயங்களைப் பயன்படுத்தி, எப்படிச் செழிப்பாக விவசாயம் செய்வது, எப்படித் தண்ணீர் தேக்கி வைப்பது போன்ற பல விஷயங்களை ஊர் மக்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தான். அவனது அறிவால் ஊரே மீண்டு வந்தது.
மாறன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான். தன்னிடம் இருந்த பணம் அழிந்துவிட்டது, ஆனால் கதிரிடம் இருந்த அறிவு யாராலும் திருட முடியாதது, அது என்றும் அழியாதது என்று.
