ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு பெரிய வியாபாரி. கதிர் எப்போதும் தனது தந்தையிடம் இருக்கும் தங்கக் காசுகளையும், விலையுயர்ந்த பொருட்களையும் பார்த்து வியந்து போவான். 'அப்பா, நீங்க எவ்வளவு பெரிய பணக்காரர்! எனக்கும் நிறைய பணம் வேணும்' என்று அடிக்கடி சொல்வான்.
ஒரு நாள், கதிரின் தந்தை அவனை ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அமர வைத்தார். அங்கு ஒரு வயதான பெரியவர் மக்களுக்குப் பல கதைகளையும், அனுபவங்களையும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். கதிர் அந்தப் பெரியவரின் பேச்சைக் கவனிக்காமல், அங்கிருந்த ஒரு அழகான கல்லைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.
தந்தை கதிரை அழைத்து, 'கதிர், நீ அந்தப் பெரியவர் சொல்வதைக் கவனித்தாயா?' என்று கேட்டார். கதிர், 'இல்லைப்பா, அவர் என்ன சொன்னார் என்று தெரியவில்லையே' என்றான்.
தந்தை சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'மகனே, உன்னிடம் இருக்கும் காசுகளை யாராவது திருடிவிடலாம் அல்லது அவை தீர்ந்து போகலாம். ஆனால், அந்தப் பெரியவர் சொல்வதை நீ உன்னிடம் சேமித்து வைத்தால், அது உன்னுடைய அறிவுச் செல்வமாக மாறும். அந்த அறிவு உன்னை எப்போதும் உயர்த்தும். காசுகளை விடக் கேட்கும் அறிவுதான் உண்மையான செல்வம்.'
அன்று முதல், கதிர் எதையும் கவனமாகக் கேட்கத் தொடங்கினான். நல்ல விஷயங்களைக் கேட்பதன் மூலம் அவன் அறிவாளியாக வளர்ந்தான். அவனது அறிவு அவனுக்கு வாழ்க்கையில் பெரிய வெற்றிகளைத் தந்தது.
