ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது. தான் நினைப்பது மட்டுமே சரி என்று அவன் நம்புவான். மற்றவர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள், அவர்களுக்கு என்ன பிடிக்கும் என்பதை அவன் ஒருபோதும் கவனித்ததே இல்லை.
ஒருமுறை, பக்கத்து ஊரிலிருந்து ஒரு புதிய மாணவன், அருண் வந்தான். அருண் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் அவனது பழக்கவழக்கங்கள் கதிரின் ஊரை விட சற்று வித்தியாசமாக இருந்தன. கதிர் அவனைப் பார்த்து, 'ஏன் நீ இப்படிச் செய்கிறாய்? இது சரியல்ல!' என்று அடிக்கடி கேலி செய்வான். அருண் அமைதியாக இருப்பான், ஆனால் கதிரின் பேச்சு அவனுக்கு வருத்தத்தைத் தந்தது.
ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. கதிர் அந்தத் திருவிழாவைத் தன் முறைப்படி நடத்த முயன்றான். ஆனால், மக்கள் அனைவரும் அருண் மற்றும் அவனது நண்பர்கள் சேர்ந்து உருவாக்கிய ஒரு புதிய விளையாட்டை விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். கதிர் தனித்து நின்றான். அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்து, 'கதிர், நீ உன் உலகத்தில் மட்டும் வாழ்கிறாய். ஆனால் உலகம் என்பது பல வண்ணங்களால் ஆனது. மற்றவர்கள் எப்படிப் பழகுகிறார்கள், அவர்கள் எதை விரும்புகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்பப் பழகினால் தான் நீ உண்மையான அறிவாளியாக முடியும்' என்றார்.
கதிர் மெதுவாகத் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் அருணிடம் சென்று, 'மன்னிக்கவும், நான் உன்னைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேன். நாம் சேர்ந்து விளையாடலாமா?' என்று கேட்டான். அன்று முதல், கதிர் மற்றவர்களின் உணர்வுகளையும், அவர்கள் வாழும் முறையையும் மதிக்கும் ஒரு சிறந்த மனிதனாக மாறினான்.
