ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு பெரிய மாந்தோப்பு இருந்தது. மாறன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனது நண்பன் கதிர் எப்போதும் எதையும் அலட்சியமாகத் தான் நடத்துவான். ஒருமுறை, வானம் வழக்கத்திற்கு மாறாக மிகவும் கருமையாக இருந்தது. மேகங்கள் கனமாகத் தெரிந்தன. மாறன் உடனே யோசித்தான், 'இந்தக் காற்று மற்றும் மேகங்களின் போக்கைப் பார்த்தால், பெரிய மழை வரப்போகிறது. நான் உடனே என் மாந்தோப்பில் உள்ள விளைச்சலைச் சேமித்து வைக்க வேண்டும்' என்று முடிவு செய்தான்.
ஆனால் கதிர் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான், 'ஏய் மாறன், இப்பதான் வெயில் அடித்துக்கொண்டிருக்கிறது, நீ ஏன் தேவையில்லாமல் பயப்படுகிறாய்? போய் விளையாடலாம் வா!' மாறன் கதிரின் பேச்சைக் கேட்கவில்லை. அவன் தன் தோழர்களுடன் சேர்ந்து, அறுவடை செய்யத் தயாராக இருந்த பயிர்களைப் பாதுகாப்பாகக் கட்டித் தேக்கி வைத்தான், மேலும் மாந்தோப்பில் இருந்த சிறிய கால்வாய்களைச் சுத்தம் செய்து, தண்ணீர் தேங்காமல் பார்த்துக் கொண்டான்.
சில நாட்களிலேயே, வானம் பிளந்து மழை கொட்டியது. பல நாட்களாகத் தொடர்ச்சியான கனமழை பெய்தது. கதிரின் தோட்டத்தில் இருந்த பயிர்கள் அனைத்தும் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன, அவனது வீடு சேற்றில் மூழ்கியது. ஆனால் மாறனின் தோப்பு பாதுகாப்பாக இருந்தது. அவன் முன்னரே செய்த முன்னேற்பாடுகளால் அவனுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை. கதிர் வருத்தத்துடன் மாறனிடம் வந்தான். மாறன் அவனுக்குத் தேவையான உதவியைச் செய்து, 'முன்னே வரும் ஆபத்தைப் பார்த்துத் தயாராக இருந்தால், எந்தப் பெரிய துன்பமும் நம்மைத் தீண்டாது' என்று அன்போடு கூறினான்.
