முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய நாடு இருந்தது. அங்கு ஆரியன் என்ற இளவரசன் ஆட்சி செய்து வந்தான். ஆரியன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது. அவனுக்குத் தன் திறமையின் மீது அதிக கர்வம் இருந்தது. ஒருமுறை, பக்கத்து நாட்டு இளவரசன் ஒருவன் ஆரியனின் வீரத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டு வந்தான். இதைக் கேட்டதும் ஆரியனுக்குக் கடும் கோபம் வந்தது. 'நான் எப்படித் தோற்பேன்?' என்று அவன் ஆவேசமடைந்தான்.
அதே சமயம், ஒரு வணிகன் தவறுதலாக ஆரியனின் அரசவைக்குத் தங்கம் கொண்டு வந்தபோது, அதைத் தவறாகப் பயன்படுத்த ஆரியன் ஆசைப்பட்டான். அவனது அமைச்சர்கள் அவனைத் தடுத்தும் பலன் இல்லை. ஆரியன் தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தன் ஆசைகளையும் கோபத்தையும் கட்டுப்படுத்தத் தவறிவிட்டான். இதனால் மக்கள் அவனைக் கண்டு பயந்தார்கள், ஆனால் மதிக்கவில்லை.
அப்போது, வயதான ஞானி ஒருவர் ஆரியனிடம் வந்தார். அவர் சொன்னார், 'ஆரியனே, ஒரு உண்மையான தலைவன் என்பவன் மற்றவர்களைத் தன் அதிகாரத்தால் அடக்குபவன் அல்ல; தன் உள்ளத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பவன். அகங்காரம், கோபம், மற்றும் பேராசை ஆகிய மூன்றையும் வென்றவனே உண்மையான பெருமை கொண்டவன்.'
இந்த வார்த்தைகள் ஆரியனின் இதயத்தைத் தொட்டன. அன்று முதல், ஆரியன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் தன் கர்வத்தைக் குறைத்துக் கொண்டான், கோபப்படும்போது அமைதியாகப் பேசக் கற்றுக்கொண்டான், மற்றும் பேராசையைத் தவிர்த்தான். காலப்போக்கில், ஆரியன் ஒரு சிறந்த அரசனாக மாறினான். மக்கள் அவனை அன்போடு நேசித்தார்கள். அவனது பெருமை அவனது அதிகாரத்தில் இல்லை, அவனது நற்பண்புகளில் இருந்தது.
