ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் நேர்மையானவன். ஒரு நாள், அவனது தந்தை ஒரு பெரிய மண்பாண்டக் கடை வைத்திருந்தார். ஒரு மாலை நேரத்தில், கதிர் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, தெரியாமல் ஒரு சிறிய மண் குடத்தை உடைத்துவிட்டான். அது ஒரு சிறிய குடம், பெரிய பாதிப்பு ஏதும் இல்லை. கதிர் பயந்துபோனான். 'யாராவது பார்த்தால் என்ன நினைப்பார்கள்? நான் ஒரு திருடன் போலத் தெரிய வேண்டுமா?' என்று அவன் மனதிற்குள் ஒரு போராட்டம்.
அவன் அந்தத் துண்டுகளை மறைத்துவிடலாம் என்று நினைத்தான். ஆனால், அவனது உள்ளம் அவனுக்குத் தடுத்தது. 'தவறு செய்ததை மறைப்பது மிகப்பெரிய தவறு' என்று அவன் உணர்ந்தான். அவன் நேராகத் தன் தந்தையிடம் சென்று, நடந்ததை அப்படியே கூறினான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது. தந்தை கதிரின் தலையை வருடினார். 'கதிர், நீ உடைத்த குடம் சிறியதுதான், ஆனால் நீ உண்மையைச் சொன்ன விதம் மிகப்பெரியது. ஒரு சிறிய தவறு செய்தாலும், அதைத் திருத்திக் கொள்ளும் நேர்மை உன்னிடம் இருப்பது எனக்குப் பெருமை அளிக்கிறது' என்றார்.
அன்று கதிர் ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான். ஒரு சிறிய தவறு செய்தாலும், அதைத் தட்டிக்கேட்கும் மனசாட்சி இருப்பதே ஒரு மனிதனை உயர்ந்தவராக்கும்.
