ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டம் வளர்ப்பது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், அவனது நண்பன் மாறன் அவனிடம் ஒரு பெரிய யோசனை சொன்னான். 'கதிர், நாம் இந்தத் தரையில் நிறையப் பூச்செடிகளை நட்டு, அதை ஊர் மக்களுக்கு விற்று நிறையப் பணம் சம்பாதிப்போம்!' என்றான் மாறன். கதிர் உற்சாகமடைந்தான். ஆனால், அவனிடம் விதைகளோ அல்லது செடிகளோ இல்லை. மாறன் சொன்னான், 'அதற்கென்ன? நாம் மண்ணைத் தோண்டித் தயார் செய்துவிட்டு, செடிகள் வளர்ந்த பிறகு அவற்றை வாங்கலாம்!' என்று ஆசை காட்டினான்.
அடுத்த நாள் இருவரும் தோட்டம் அமைக்கத் தொடங்கினர். கதிர் மண்ணைத் தயார் செய்தான், ஆனால் விதைக்கத் தேவையான விதைகள் அவர்களிடம் இல்லை. ஒரு வாரம் கழித்து, ஒரு பெரிய வணிகர் அந்த வழியாகச் சென்றார். அவர் கதிரைப் பார்த்து, 'தம்பி, உன் தோட்டம் அழகாகத் தயாராக இருக்கிறது, ஆனால் இதில் பூக்கள் எங்கே?' என்று கேட்டார். கதிர் தலைகுனிந்தான். 'ஐயா, எங்களிடம் விதைகளே இல்லை, அதனால் செடிகள் வளரவில்லை' என்றான்.
அப்போது அந்த வணிகர் புன்னகையுடன் சொன்னார், 'தம்பி, ஒரு செயலைச் செய்யத் தேவையான அடிப்படைத் தளம் அல்லது மூலதனம் இல்லாமல், அதன் பலனை மட்டும் எதிர்பார்க்க முடியாது. விதை இல்லாவிட்டால் எப்படித் தோட்டம் நிலைத்து நிற்கும்?' கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த முறை அவன் முதலில் விதைகளைச் சேமித்து வைத்து, பிறகு தோட்டத்தைத் தொடங்கினான். இப்போது அவனது தோட்டம் பூக்களால் நிறைந்து, நிரந்தரமாகத் திகழ்கிறது.
