ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன் மற்றும் நேர்மையானவன். அவனது தந்தை ஒரு சிறந்த தச்சராக இருந்தார். ஒரு நாள், கதிரின் பள்ளி நண்பர்களான விமல் மற்றும் ரவி அவனிடம் வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதிலும், பொய் சொல்வதிலும் வல்லவர்கள். 'கதிர், நீ ஏன் எப்போதும் அந்தப் பெரியவர்களோடு மட்டும் பழகுகிறாய்? எங்களுடன் விளையாட வா, நாம் சேர்ந்து மற்றவர்களை ஏளனம் செய்யலாம்' என்று விமல் அழைத்தான்.
கதிர் தயங்கியபடி, 'இல்லை நண்பர்களே, நீங்கள் செய்யும் செயல்கள் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. நான் நல்ல விஷயங்களைச் செய்ய விரும்புகிறேன்' என்று கூறினான். இதைக் கேட்டு விமல் மற்றும் ரவி அவனைக் கேலி செய்தார்கள். 'நீ மிகவும் போக்காவானவன்' என்று சொல்லிச் சென்றார்கள். சில நாட்கள் கழித்து, பள்ளியில் ஒரு முக்கியமான போட்டியில் கதிர் வெற்றி பெற்றான். அப்போது அவனது ஆசிரியரும், ஊர் பெரியவர்களும் அவனைப் பாராட்டினார்கள். ஆனால், விமல் மற்றும் ரவி அவனுக்குத் துணையாக நிற்கவில்லை; மாறாக, அவனது வெற்றியைப் பார்த்து பொறாமைப்பட்டு, அவனைத் தனிமைப்படுத்த முயன்றார்கள்.
அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான்: உயர்ந்த குணங்கள் கொண்டவர்கள் எப்போதும் தாழ்ந்த எண்ணம் கொண்டவர்களிடம் நெருங்கிப் போவதில்லை. உண்மையான பெருமை என்பது நல்லவர்களுடன் இணைவதே தவிர, தீயவர்களுடன் நட்பு கொள்வதல்ல.
