ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குக் கைவினைப் பொருட்கள் செய்ய மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காக மரத்தினால் அழகான பொம்மைகளைச் செய்து விற்கத் திட்டமிட்டான். அவனது நண்பன் மாறன், 'கரிகாலன், இப்போதே மரங்களை வெட்டி வேலையைத் தொடங்கு, சீக்கிரம் செய்துவிடலாம்!' என்று உற்சாகப்படுத்தினான்.
ஆனால் கரிகாலன் யோசித்தான். 'மரங்கள் எந்த வகை? எந்த மாதிரியான வர்ணங்கள் பயன்படுத்த வேண்டும்? பொம்மைகளை எப்படிப் பாதுகாப்பது?' என்று அவன் கேட்ட கேள்விகளுக்கு மாறனிடம் பதில் இல்லை. கரிகாலன் அவசரப்பட்டு வேலையைத் தொடங்கவில்லை. மாறன் அவனைப் பார்த்து, 'நீ ஏன் பயப்படுகிறாய்? ஏன் இவ்வளவு மெதுவாக இருக்கிறாய்?' என்று கேலி செய்தான். கரிகாலன் அந்த ஏளனத்தைக் கண்டு வருத்தப்பட்டான், ஆனால் அவன் பின்வாங்கவில்லை.
அவன் தனது தாத்தாவிடம் சென்று ஆலோசனை கேட்டான். தாத்தா சொன்னார், 'கரிகாலன், தெளிவான திட்டம் இல்லாமல் தொடங்குவது தோல்விக்கு வழிவகுக்கும். முதலில் நீ எதைச் செய்யப் போகிறாய் என்பதைத் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்.' கரிகாலன் முதலில் சரியான மரங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தான், வண்ணங்களைத் தயாரித்தான், ஒரு சிறிய வரைபடத்தையும் உருவாக்கினான்.
திருவிழா தொடங்கியது. கரிகாலனின் பொம்மைகள் மிக அழகாகவும், உறுதியாகவும் இருந்தன. மக்கள் அவற்றை வியந்து வாங்கிக் கொண்டனர். மாறன் செய்த சில பொம்மைகள் வர்ணம் உரிந்து போனதால் யாரும் வாங்கவில்லை. கரிகாலன் தனது திட்டமிடலால் வெற்றியடைந்தான். அவனது தெளிவான முடிவு அவனுக்குப் பெருமையைத் தந்தது.
