ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குக் கைவினைப் பொருட்கள் செய்ய மிகவும் பிடிக்கும். ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காக ஒரு பெரிய மண்பாண்டக் கோபுரத்தை உருவாக்க கதிர் முடிவு செய்தான். அவனது நண்பன் மணி மற்றும் மற்ற சிறுவர்கள் அனைவரும் அவனுக்கு உதவ முன்வந்தார்கள். 'கதிர், நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து இதைச் செய்கிறோம், இது மிகப்பெரிய கோபுரமாக மாறும்!' என்று உற்சாகமாகச் சொன்னார்கள்.
ஆனால், கதிர் அவசர அவசரமாகத் தன் வேலையைத் தொடங்கினான். கோபுரத்தின் அடிப்பகுதியைச் சரியாகச் சமன் செய்யாமல், மணல் மற்றும் களிமண்ணை மிக வேகமாகத் தட்டுத் தட்டினான். மணி, 'கதிர், அடிப்பகுதி கொஞ்சம் உறுதியாக இருக்கட்டும், இல்லையென்றால்...' என்று சொல்ல வந்தான். ஆனால், கதிர் அவனைக் கேட்கவில்லை. 'நேரம் போய்க்கொண்டிருக்கிறது, சீக்கிரம் முடிக்க வேண்டும்!' என்று அவசரப்பட்டான்.
அனைவரும் சேர்ந்து கோபுரத்தின் மேல் அடுக்குகளைச் சேர்த்தனர். கோபுரம் உயரமாக வளர்ந்து அனைவரையும் வியக்க வைத்தது. திருவிழா தொடங்கிய நேரத்தில், அனைவரும் அந்தப் பெரிய கோபுரத்தைப் பார்க்கக் கூடினர். கதிர் பெருமையுடன் நின்றான். ஆனால், திடீரென்று ஒரு சிறிய காற்று வீசியது. அவ்வளவுதான்! அந்தப் பிரம்மாண்டமான கோபுரம், அதன் அடிப்பகுதி பலவீனமாக இருந்ததால், ஒரு நொடியில் சரிந்து மண்ணோடு மண்ணாகக் கீழே விழுந்தது.
அனைவரும் அதிர்ச்சியடைந்தனர். கதிர் கண்கலங்கினான். அவனது நண்பர்கள் அனைவரும் அருகில் இருந்தார்கள், ஆனால் அந்தத் தவறான முறையைத் திருத்தவில்லை என்றால், அவர்களால் கோபுரத்தைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. சரியான முறையில் அடித்தளம் அமைக்காமல் செய்த வேலையினால், எல்லாரும் சேர்ந்து செய்தும் அந்த முயற்சி தோல்வியடைந்தது.
