ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு குறை இருந்தது; எதையும் யோசிக்காமல் உடனே செய்துவிடுவான். ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரிய திருவிழா வந்தது. கரிகாலனின் நண்பன் சோமு, ஒரு அழகான மரப்பலகையைச் செதுக்கி, அதைத் திருவிழா மேடையில் வைத்துப் புகழ் பெற வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். கரிகாலன் அவனுக்கு உதவ முன்வந்தான்.
திருவிழாவிற்கு முந்தைய நாள் இரவு, கரிகாலன் ஒரு யோசனையைச் செய்தான். 'சோமுவின் வேலை மிகவும் அழகாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் அதற்கு அதிக நேரம் எடுக்கும். நாம் இந்த மரப்பலகையைச் சற்று வேகமாகச் செதுக்கி, அதன் மேல் வண்ணங்களை மட்டும் பூசிவிட்டால் போதும், யாரும் கண்டுபிடிக்க மாட்டார்கள்' என்று நினைத்தான். சோமுவின் அனுமதி இல்லாமலேயே, கரிகாலன் அந்தப் பலகையைச் சீக்கிரம் முடிக்கத் தொடங்கினான். வேலை முடிந்ததும், அது பார்ப்பதற்கு நன்றாக இருந்தது, ஆனால் அதன் தரம் மிகவும் குறைவு.
மறுநாள் திருவிழாவில், சோமுவின் படைப்பு காண்பிக்கப்பட்டது. மக்கள் அதைப்பார்த்து வியந்தார்கள், ஆனால் ஒரு பெரியவர் அந்தப் பலகையைத் தொட்டுப் பார்த்தபோது, அதன் பலவீனம் தெரிந்தது. 'இது பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்தாலும், இதன் வேலை மிகவும் மேலோட்டமானது. இது ஒரு கலைஞனின் உழைப்பிற்குத் தகுதியானது அல்ல' என்று அவர் கூறினார். சோமுவின் முகம் வாடியது. கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் செய்த செயல் குறுகிய காலத்திற்குப் புகழைத் தந்தாலும், அது சோமுவின் கௌரவத்தையும், அவனது நேர்மையையும் பாதித்தது.
கரிகாலன் சோமுவிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். அடுத்த முறை எதையும் செய்யும் முன், அது மற்றவர்களுக்குத் தவறாகத் தெரியாதவாறு, முழுமையாகச் சிந்தித்துச் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான்.
