ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் மாறன் எதற்கெடுத்தாலும் உடனே கோபப்படும் குணம் கொண்டவன். ஒரு நாள், இருவரும் சேர்ந்து ஒரு அழகான மரக்கட்டையைச் செதுக்கி ஒரு விளையாட்டுப் பொருள் செய்யத் திட்டமிட்டார்கள். கதிர் மிகவும் கவனமாகச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது தெரியாமல் மாறன் கதிரின் கையைத் தட்டிவிட்டான், இதனால் கதிர் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த அழகான வேலை பாதியிலேயே கலைந்து போனது.
மாறன் உடனே முகத்தை முறைத்து, "நீ என்னைப் பார்த்துத் தான் வேண்டுமென்றே செய்தாயா?" என்று கத்தத் தொடங்கினான். கதிரின் உள்ளத்திலும் கோபம் பொங்கியது. அவனுக்கு மாறனைத் திட்டிவிட்டு அங்கிருந்து போகத் தோன்றியது. ஆனால், கதிர் கண்களை மூடி ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தான். அவன் நினைத்தான், 'இப்போது கோபப்பட்டால் சண்டைதான் வரும், இது சரியாக இருக்காது.'
கதிர் அமைதியாக, "பரவாயில்லை மாறன், தவறுதலாகத்தான் நடந்திருக்கிறது. நாம் மீண்டும் முயற்சி செய்யலாம்," என்று கூறினான். மாறன் சற்று நேரம் கழித்துத் தன் தவறை உணர்ந்தான். கதிரின் அமைதியைக் கண்டதும் அவனுக்குத் தன் கோபம் வெட்கமாகத் தெரிந்தது. கதிர் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தியதால், அந்த நாள் சண்டையில் முடியாமல், இருவரும் மீண்டும் இணைந்து அந்தப் பொருளைச் சிறப்பாகச் செய்தார்கள்.
