ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு சிறந்த விறகுவெட்டி. ஒரு நாள், கதிர் தனது நண்பர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெரிய மாட்டு வண்டியைப் பார்த்தான். அந்த வண்டி மிகவும் அழகாகவும், பெரிய சக்கரங்களைக் கொண்டதாகவும் இருந்தது. கதிர் நினைத்தான், 'இந்த வண்டி எவ்வளவு வலிமையானது! இது எதைக் கடந்தாலும் உடைந்து போகாது.'
அடுத்த நாள், கதிர் தனது தந்தையுடன் ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றான். ஆற்றின் நடுவே ஒரு பெரிய படகு மிதந்து கொண்டிருந்தது. கதிர் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான், 'அப்பா, அந்தப் படகு எவ்வளவு பெரியது! அது வண்டியை விட பல மடங்கு வலிமையானது அல்லவா? அப்படியானால், ஏன் அந்தப் படகை வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு காட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லக்கூடாது?'
தந்தை சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'கதிர், வலிமை என்பது ஒரு விஷயமல்ல. ஒரு பொருள் எங்கே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே முக்கியம். அந்தப் படகு தண்ணீரில் மிதக்கப் படைக்கப்பட்டது. அதை நீ நிலத்தில் கொண்டு வந்து வண்டியில் ஏற்ற முயன்றால், அது உடைந்துவிடும். அதேபோல, இந்த மாட்டு வண்டி நிலத்தில் ஓடுவதற்குத்தான் உருவாக்கப்பட்டது. இதை நீ ஆற்றுக்குள் தள்ளினால், அது மூழ்கிவிடும். ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு தனித்தளம் உண்டு.'
கதிர் மெதுவாகப் புரிந்துகொண்டான். ஒரு சிறந்த வீரனாகவோ அல்லது அறிஞனாகவோ மாற வேண்டுமானால், நாம் இருக்கும் இடமும், நாம் செய்யும் செயலும் அந்த இடத்திற்குப் பொருத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
