ஒரு காலத்தில், கம்பீரமான மலைகளுக்கு நடுவே 'பசுமைவனம்' என்ற சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்குத் தர்மன் என்ற ஒரு வயதான மற்றும் புத்திசாலித் தலைவர் வாழ்ந்து வந்தார். அந்த கிராமத்தில் பெரிய கோட்டைகளோ அல்லது பெரிய படைகளோ இல்லை. ஆனால், மக்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் அன்பாகவும் ஒற்றுமையாகவும் இருந்தனர்.
அருகிலிருந்த ஒரு பெரிய ராஜ்யத்தின் இளவரசன் விக்கிரமன், பசுமைவனத்தைக் கைப்பற்றத் திட்டமிட்டான். விக்கிரமனின் தளபதி, "இங்கு பெரிய கோட்டைகளோ, வலிமையான வீரர்களோ இல்லை. நாம் எளிதாகத் தாக்கி வெற்றி பெறலாம்" என்று கூறினான். விக்கிரமனும் அதை ஏற்றுக்கொண்டு தன் படையுடன் பசுமைவனத்தைத் தாக்கச் சென்றான்.
ஆனால், பசுமைவனத்திற்குள் நுழைந்ததும் நிலைமை மாறியது. அங்குள்ள ஒவ்வொரு சிறுவனும், பெரியவரும் அந்த மண்ணின் நுணுக்கங்களை அறிந்திருந்தனர். அவர்கள் காடு, மலை மற்றும் மறைவிடங்களை நன்கு அறிந்திருந்ததால், விக்கிரமனின் படை திசை தெரியாமல் தவித்தது. மக்கள் அனைவரும் ஒற்றுமையாகத் தற்காப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டனர். விக்கிரமனின் படைக்குத் தேவையான உணவு மற்றும் நீர் கிடைப்பது கடினமானது. இறுதியில், எந்தப் போரும் இன்றி, பெரும் இழப்பு ஏற்பட்டதைக் கண்டு விக்கிரமன் பின்வாங்கினான்.
அப்போது தர்மன் அவரிடம், "வலிமை என்பது வெறும் ஆயுதங்களில் மட்டும் இல்லை, ஒரு மனிதன் தன் சொந்த மண்ணில் இருக்கும்போது அவனிடம் இருக்கும் தைரியத்திலும், அந்த மண்ணின் உதவியிலும் இருக்கிறது" என்று கூறினார். விக்கிரமன் தன் தவறை உணர்ந்து அங்கிருந்து சென்றான்.
