அறிவற்ற அன்பும் ஆபத்தும்

ஒரு அழகான காட்டில் சோமு என்ற முயல் வாழ்ந்து வந்தது. சோமு மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அவன் எதையும் யோசிக்காமல் மற்றவர்கள் சொல்வதை அப்படியே நம்பிவிடுவான். ஒரு நாள், காட்டில் ஒரு புதிய நரி வந்தது. அதன் பெயர் ரோகிணி. ரோகிணி மிகவும் இனிமையாகப் பேசும். சோமுவைச் சந்தித்த ரோகிணி, "சோமு, நீ எவ்வளவு அழகானவன்! உன்னுடன் நண்பனாக இருக்க நான் ஆசைப்படுகிறேன்," என்று கூறியது. சோமு மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். ரோகிணி மெல்லச் சொன்னது, "உன் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் பெரிய கேரட் தோட்டத்திற்குச் செல்லலாம் வா, நான் உனக்கு வழிகாட்டுகிறேன்." சோமுவின் நண்பன் கதிர் என்ற ஆந்தை இதைக் கவனித்தது. கதிர் எச்சரித்தது, "சோமு, தெரியாதவர்களிடம் மட்டும் இவ்வளவு எளிதாகப் பழகாதே, அது ஆபத்தாக முடியலாம்." ஆனால் சோமு, "நீ பொறாமையில் பேசுகிறாய் கதிர், ரோகிணி ஒரு நல்லவள்," என்று கூறிவிட்டு ரோகிணியுடன் சென்றான். ரோகிணி அவனை ஒரு குறுகிய பாதையில் அழைத்துச் சென்றது. அங்கே சென்றதும், ரோகிணி தன் உண்மையான முகத்தைக் காட்டியது. "இப்போது நீ எனக்கு உணவு!" என்று கத்தியது. சோமு பயத்தில் நடுங்கினான். அப்போது கதிர் வேகமாகப் பறந்து வந்து, ஒரு பெரிய கிளையை ரோகிணியின் மேல் வீசியது. அந்தத் திகைப்பில் ரோகிணி தப்பியது, சோமுவும் அங்கிருந்து தப்பினான். சோமு தன் தவறை உணர்ந்தான். அன்பினால் மட்டுமே ஒருவரை நம்பிவிடக் கூடாது, அறிவையும் விவேகத்தையும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று அன்று கற்றுக்கொண்டான்.