அன்பின் செல்வம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்றொரு பெரிய நிலக்கிழார் இருந்தார். அவர் மிகவும் செல்வந்தர், ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக அவர் மிகவும் இரக்க குணம் கொண்டவர். ஏழை எளியவர்கள் அவரிடம் உதவி கேட்டால், அவர் முகமலர்ச்சியுடன் உதவி செய்வார். ஆனால், மாறனின் தம்பி கதிர் சற்று கோபக்காரர். ஒருமுறை, ஒரு விவசாயி மாறனிடம் தவறுதலாக ஒரு சிறிய பொருளைக் கீழே போட்டு உடைத்துவிட்டார். கதிர் உடனே கோபமடைந்து, "இனிமேல் யாரும் இந்த வீட்டிற்கு வரக்கூடாது!" என்று கத்தினார். அந்த விவசாயி பயந்து ஓடிவிட்டார். ஆனால் மாறன் அமைதியாக வந்தார். அவர் அந்த விவசாயியைத் தேடிச் சென்று, "பரவாயில்லை, விபத்துதான், கவலைப்படாதீர்கள்" என்று கூறி அவருக்குத் தேவையான உதவியையும் செய்தார். மாறனின் இந்தத் தர்ம குணமும், கோபப்படாத குணமும் அவரைச் சுற்றியுள்ள மக்களைக் கவர்ந்தது. ஊரில் உள்ள அனைவரும் மாறனைத் தங்கள் சொந்தத் தம்பியாகவே கருதினர். மாறன் ஒருமுறை கதிரிடம் சொன்னார், "தம்பி, நாம் கொடுக்கும் பொருளை விட, நாம் காட்டும் பொறுமையே நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களை நம் உறவினர்களாக மாற்றும்." கதிர் மெல்ல மெல்ல மாறனின் குணத்தைக் கற்றுக்கொண்டார். காலப்போக்கில், மாறன் தனிமையில் இல்லை; ஊரே அவருக்குப் பெரிய குடும்பமாக மாறியிருந்தது.