ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருப்பார்கள். ஒருமுறை, ஒரு விளையாட்டுப் போட்டியில் யார் முதலில் ஓடுவார்கள் என்பதில் அவர்களுக்குள் ஒரு சிறு வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. கோபத்தில் மாறன், 'இனி உன்னுடன் நான் பேசவே மாட்டேன்' என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டான். கதிர் மிகவும் வருத்தப்பட்டான், ஆனால் அவன் மாறனைத் தேடிப் போகவில்லை.
சில வாரங்கள் கடந்தன. ஒரு நாள், கதிர் தனது தோட்டத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெரிய கல் உருண்டு வந்து அவனது பாதையை மறைத்தது. அதைத் தள்ள கதிரால் முடியவில்லை. அப்போது, மாறன் அங்கு வந்தான். மாறன் கதிரிடம் பேசவில்லை, ஆனால் அவன் கதிரின் கஷ்டத்தைப் பார்த்தான். கதிரின் தவறு எதுவுமில்லை என்பதை உணர்ந்த மாறன், கதிர் மீது இருந்த கோபத்தை விட்டுவிட்டான். அவன் கதிருடன் சேர்ந்து அந்தப் பெரிய கல்லைத் தள்ளினான்.
அந்தச் சிறிய உதவியின் மூலம், இருவருக்கும் இடையே இருந்த கசப்பு மறைந்தது. மாறன் மெதுவாக, 'மன்னித்துவிடு கதிர், அன்று நான் தேவையில்லாமல் கோபப்பட்டேன்' என்றான். கதிர் புன்னகையுடன் அவனைத் தழுவினான். தங்களுக்குள் இருந்த பிரச்சனை யாருடைய தப்பும் இல்லை என்பதும், அது வெறும் ஒரு சிறு புரிதல் குறைவு என்பதும் அவர்களுக்குப் புரிந்தது. பழைய நண்பர்கள் மீண்டும் இணைந்தனர்.
